Wooow.

Wat een talent. Hij heeft er oorbeschermers bij opgezet en dat snap ik best.

 

Zoals beloofd, een serie over de Nederlandse taal en het nieuws....

 

Ik las vanmorgen weer een dijk van een syntactische fout. Altijd weer heel apart om te zien hoe je twee woordjes kunt omdraaien en dan een totaal andere betekenis krijgt van de zin.

Het ging om een ongeval, er stond:

 

 

Lees hier

deel 1

Najaaaa, krijg ik zomaar een cadeautje van haar!

Lieve Anita, wat een leuke CD,   heerlijk relaxte muziek, zeg.

Dankjewel. Ik ben er verbaasd van.

 

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor alle lieve kaartjes en andere attenties!

Markos knapte er zienderogen van op, van al die fijne aandacht.

 

Thnx!


*update: een aanrader deze CD, lekker akoestisch, van vrouwen over de hele wereld.

Hahaha, snap nu je kaartje ook beter. Leuke woordspeling. :-)

 

 

Ik zal even een update schrijven. Vanmiddag moesten we naar het ziekenhuis. De hechtingen zouden eruit gaan en met een beetje geluk zou er lichter gips om zijn hand komen. In een kleurtje. Lekker belangrijk.

Na 50 minuten in de wachtkamer allerlei maffe posities te hebben aangenomen, mochten we dan toch echt naar binnen.

Alwaar we weer 20 minuten mochten wachten. De tweeling begon zichzelf te wegen. En te meten. En tikten wat op het toetsenbord van de pc die uit stond. Hingen nog eens verveeld uit de deur te kijken, renden vervolgens over de gang op en neer.

Maar dan toch echt.

Kwam de dokter.

Keek. En sprak.

"Volgens mij is zijn kaak ook gebroken."

En toen kwamen de tranen. "Jullie hebben steeds iets nieuws," huilde hij boos.

Afijn. Met het hele groepje togen we naar de kaakchirurg.

En daar werd het bevestigd. "Zes weken aan het vloeibare zachte voedsel. Mocht de kaak volgende week verschoven zijn, dan opereren we."

Inmiddels waren we bijna 3 uur verder. De loketjes gingen hier en daar dicht.

 

Het gekleurde gips moet wachten tot vrijdag.

Dol loop ik de kamer in. "Ik word er helemaal maf van," grinnik ik tegen zoon.

"Zout allemaal op!" roep ik naar buiten. Ik schop in het luchtledige denkbeeldig iedereen onder z'n kont. Pak iemand bij z'n nek en achterwerk. Smijt die als een Arnold Schwarzenegger door het raam. Spring nog wat gek op en neer met boksbewegingen.

"Waaah," roep ik erbij.

Mijn zoon grijnst met zijn opgewollen smoeltje.

"Hé mam..., pas op hè, straks ziet de buurman jou en dan denkt ie: misschien ben ik dan wel maf, maar zij is nog veel maffer."

Dat journalisten vaak moeite hebben om de feiten op papier te krijgen, dat is natuurlijk niet geheel onbekend...

 

bron


Ik las het bovenstaande artikel met verbazing.

Toen de journalist belde en zei dat hij er graag een artikel aan wilde wijden, sputterde ik wat tegen.

"Mwoah, ik weet het niet hoor... van mij hoeft het niet zo."

De man overtuigde mij dat het goed was anderen te waarschuwen. Ik antwoordde nog dat de kinderen dit volgend jaar allang weer vergeten zullen zijn, maar vooruit.

In het artikel lees ik dat het mijn idee is.

 

Hij vroeg me naar mijn voornaam... ik antwoordde dat ik niet met m'n voornaam in de krant wilde. Noem me maar gewoon z'n moeder. Maar ik had natuurlijk de telefoon wel opgepakt met m'n naam.

 

Ik vertelde van de explosie die had plaatsgevonden. Over een steekvlam is niet gesproken.

En dat ik niet boos was geweest, maar heel erg dankbaar dat mijn zoon zijn ogen nog heeft en dat alle verwondingen met de tijd weer zullen genezen....

 

De volgende keer dat een journalist belt, bedank ik vriendelijk.

 

....Ik heb de laatste zin nog niet getypt of Hart van Nederland hangt aan de lijn.

Aaargh.

Ja ja, daar ben ik weer. Ik worstel mezelf naar boven tussen het zorgen en verzorgen.

Had u ook zo'n knallend nieuwjaar? Nou. Wij ook.

Voor ons huis was een brandstapel gebouwd waar de vlammen zo'n 2 à 3 meter hoog uitsloegen. Warm genoeg om de thermostaat wat naar beneden te draaien.

De melkbussen knalden er heftig op los.

Oud en nieuw is bij ons beter te vergelijken met oorlog. De hele dag hoor je die onheilspellende explosiegeluiden.

Zoon van 11 wilde natuurlijk dolgraag naar buiten. "Mag ik dan in het speeltuintje naar het vuur kijken?"

Ik kreunde. "Jongen, ik ben daar echt niet blij mee, het is best gevaarlijk allemaal."

"Ja, maar dat vuur zit in een olievat, en jij zegt dat dat het minst gevaarlijk is."

Klopt. Dat had ik gezegd. Omdat het vuur voor mijn huis open en bloot in het grasveld ligt.

"Moejes luisteren, vandaag hebben al 3 jochies hun oog verloren. Ik voel me er gewoon niet lekker bij."

Afijn. Hij mocht. Nadat ie plechtig had beloofd om voorzichtig te doen.

Om iets van 5 uur kwam ie thuis. Glunderende oogjes.

Hij genoot zichtbaar.

Propte een oliebol in zijn mond.

"Mag ik vanavond dan ook nog eventjes?"

"Hmmm. Vooruit. Dan mag je nog 2 uurtjes, en dan vind ik het wel leuk als je thuis bent."

 

Half 10.

Ik kijk af en toe naar buiten om te zien of ze het vuur voor m'n huis nog wat in toom houden. De buurman gooit zijn teakhouten tuinset op het vuur. Ach ja. Die was al 1 jaar oud, begrijp ik best.

Een ander komt met de oud papier kliko.

Logisch. Die moet zijn papier kwijt. En dat fikt zo lekker. Keek ik heel raar toen de hele kliko op het vuur belandde? Vast niet.

Niets is te dol hier. Ieder jaar wordt het gekker. De stad staat in brand.

Help me herinneren dat dit een feestje is.

 

Gebonk op de deur. Ik loop naar de deur en het buurmeisje krijst me toe: "Markos bloedt heel erg!!"

En ik zie mijn zoon aan komen rennen. Als een soort van oorlogsslachtoffer. Hevig bloedend. Zijn shirt hangt met gaten om z'n   lijf. Het lijkt alsof zijn keel eraf geschoten is. Ik verstijf. Ik weet niet wat ik zie.

112. Loeiende sirenes. Broeders. Chaos....

Om 10 voor 12 komen we weer thuis van de spoedeisende hulp.

Om een lang verhaal kort te maken. Een man had een vlinderbom in een brandende prullenbak gegooid en juist toen mijn zoon iets weggooide, explodeerde de bak. Mijn zoon werd tegen de grond gekwakt, bleef daar even versuft liggen, stond toen op en zag toen al het bloed op zijn handen.

 

De huid rondom zijn kaak was opengebarsten. Zijn borstkas is verbrand. Door de klap is er een tand afgeknapt en heeft hij zijn tong aan pulp gebeten. Zijn hand is op 2 plaatsen gebroken.

 

Mijn ventje van 11....

 

 

Het is natuurlijk heel erg fijn dat Jasper op die terrorist dook.

 

De grote vraag is inderdaad: hoe heeft die 23-jarige jongen al die explosieven aan boord gekregen van dat toestel wat van Amsterdam Schiphol vertrokken was....

Als je je bedenkt dat ik nog geen klappertjespistool aan boord wist te krijgen.... tssss.

"Mary Did You Know"

[Originally written by Mark Lowry and Buddy Greene]

Mary, did you know
that your Baby Boy would one day walk on water?
Mary, did you know
that your Baby Boy would save our sons and daughters?
Did you know
that your Baby Boy has come to make you new?
This Child that you delivered will soon deliver you.

Mary, did you know
that your Baby Boy will give sight to a blind man?
Mary, did you know
that your Baby Boy will calm the storm with His hand?
Did you know
that your Baby Boy has walked where angels trod?
When you kiss your little Baby you kissed the face of God?

Mary did you know.. Ooo Ooo Ooo

The blind will see.
The deaf will hear.
The dead will live again.
The lame will leap.
The dumb will speak
The praises of The Lamb.

Mary, did you know
that your Baby Boy is Lord of all creation?
Mary, did you know
that your Baby Boy would one day rule the nations?
Did you know
that your Baby Boy is heaven's perfect Lamb?
The sleeping Child you're holding is the Great, I Am.

Ik had het er over met een vriendinnetje van mij.

Vrienden op het internet. Op Hyves bijvoorbeeld. Ik zat te mopperen. "Ze moesten er wat meer nuances in brengen," zo stelde ik. "Vrienden en .... vage kennissen, bijvoorbeeld."

Ja, want stel je gaat verhuizen, dan staan er geen 235 vrienden op je stoep om je te helpen.

Ik kan me er nogal over verbazen als ik soms zie dat iemand 235 'vrienden' heeft.

Ik wil helemaal geen 235 'vrinden'. Toe zeg. Ik kom nu al tijd tekort.

Maar het lijkt een sport. Of een ego-boost. Whatever.

Hoe meer vrienden, hoe populairder?

Of heb je gewoon een beter geheugen zodat jij nog weet hoe dat jochie met dat rooie haar uit klas 2 heette? Ik had ook een Hyves-accountje. Ik zat erbij en keek ernaar en wist werkelijk niet wat ik ermee moest doen.

Vriendjes verzamelen.

Totdat de meest vage gasten mij gingen krabbelen, porren of knipogen. Toen had ik het wel gezien.

Ik draaide mijn Hyves-account de nek om en ik ging naar Facebook. Een groot voordeel: het is niet zo bekend, dus het is er een stuk rustiger.

Toen werd het nieuwe woord van 2009 bekend. Ontvrienden.

Men is het zat.

En terecht.

 

Nou heb ik weleens een pannenlap gebreid. Onder dwang van de juf. Met veel tranen en zuchten. En het resultaat? Laat ik volstaan met te zeggen dat mijn moeders gezicht genoeg zei....

 

Dit snap ik dus totaal niet... 700 stukjes breisels om een clip te maken.

 

 

 

 

 

 

 

Ik haalde vanavond mijn tweeling van 5 op van de BSO.

Roept mijn zoon bij het zien van de gesmolten sneeuw: "Sooo heeeee, de sneeuwsnuiver heeft echt wel zijn best gedaan!!"

Steeds vaker lees ik in het nieuws de meest grappige zinnen...hahaha. Ik moest er maar eens een serie van maken.

 

-klik-

Ik citeer: "De jachtopziener heeft eerst geprobeerd de doodgeschoten dieren met een verdovingsgeweer uit te schakelen, maar dat mislukte."

 

Kan ik me zo voorstellen ja, dat je doodgeschoten dieren niet meer kunt verdoven.....

Hahahaha, ik moet hier toch zo om lachen... Televisie? Of toch eigenlijk meer radio?

Je kunt het beeld ook gewoon op zwart gooien lijkt me zo?

*grinnik*

 

 

 

 

Gesprekje tijdens de lunch....

"Die Italianen zijn tenminste duidelijk. Berlusconi krijgt gewoon een dreun als ie z'n mond moet houden."

"Oja joh, heeft ie klappen gehad?"

"Ja. Met een beeldje toch?"

"Jah, en hij begreep niet waarom. Hij doet nooit iemand kwaad, zei 'ie."

"Dat was het moment dat ze hem nog een klap op z'n kanis hadden moeten geven."

"Nah, Soes, hij is altijd nog wel zo vrouwvriendelijk.

... Hij heeft er altijd minstens 4 of 5 om zich heen...."

Nee dat is niet een box vol met dropjes. Helaas, helaas.  

 

Heb je ook twee computers? En baal je ervan wanneer je op je laptop wilt gaan werken dat je bestanden dan nèt op de desktopcomputer staan? En visa versa?

Dan is dropbox dus een heel leuke oplossing. Dropbox is een soort box op het web. Als je het installeert komt er op beide computers een doos map. In die map drop je je bestand. Werk je aan het bestand, dan maakt het dus niet uit vanaf welke computer je dat doet. Automatisch werkt dropbox je bestanden dus op de andere computer bij.
Super!

Vanwaar die reclame? Nou, dat zal ik uitleggen.... normaal heb je 2 Gb gratis ruimte.

Wil je meer, dan moet je betalen.

Nou benne we niet zo van het betalen, wel? Wat men u gratis biedt, dat koopt men dus niet.

Nu wil het geval dat ik een e-mailtje kreeg. Als ik vrienden uitnodig om dropbox te installeren, dan krijgen we beiden 250 Mb meer ruimte. Hooray!

Zeg het voort. En meld je aan -voor die extra space- via mijn link: -klik-

Het is zaterdagmorgen, 10 uur. Ik zit nog in mijn nachtgewaadje, blote benen met dikke sokken aan de ontbijttafel. Kopje koffie erbij. Kinderen zijn al aan het kleuren.

Dan stopt er een rood autootje voor de deur. Zonder lenzen in zie ik niet wie of wat het is. De bel gaat. Ik kijk naar mijn dochtertje, die er wel enigzins toonbaar uitziet. "Wil jij even opendoen?"

Ze komt de kamer in met een enorme doos.

"Wat is dat nou?"

Ik bekijk eerst de doos. Ik heb werkelijk geen idee.

Ik maak hem open en kijk naar een geweldige bos tulpen.

Ik schiet helemaal vol. Ze heeft geen naam in haar kaartje geschreven, maar door wat er staat weet ik dat het van Toetje is.

Mijn dochter kijkt verbaast naar me. "Waarom huil je nou?"

Omdat er mensen op de wereld zijn die zo ongelooflijk lief en attent zijn, dat ik het soms niet kan bevatten. Dankjewel, lieve Toet. Ik heb er geen woorden voor hoe lief ik je vind. En je hebt geen idee hoe goed me dit doet. Love you!

 

Oké. As we speak, ben ik het aan het uitproberen....

Geen idee of ik het leuk ga vinden.

Ik weet nu wel lekker vlot dat Octavie d'r baby is geboren. Zo kun je dus stellen dat Twitter net iets is als de tam-tam. Of een groeps-chat. Whatever.

 

Zoek je me op Twitter?

Klik dan op het logootje.

Ik ben dol op de Hema. Het assortiment, de verpakkingen, het design van de meeste dingen, de commercials... helemaal leuk. Behalve het logo

Als ik ooit een smak geld heb koop ik een Hema. Dat is, nadat ik mijn grachtenpandje heb aangeschaft, natuurlijk.

Maar goed. Ik keek vanmiddag met mijn kindjes naar "Het paard van Sinterklaas". Pinkte zowaar wat traantjes weg. Wat ontzettend sneu allemaal. En wat een schattig meisje.

En iets aan de juf intrigeerde me. Maar wat?

Aansluitend keken we "Waar is het paard van Sinterklaas?"

En weer zat ik me suf te piekeren over die juf. Wat was er toch met dat mens??

En ineens wist ik het.

 

Echt Hema. :-)

 







 

Meiden... ik heb jullie hulp nodig.

Ik ben op zoek naar een leuk tafelzeil....

Ik hoor u al denken, naja, dan koop je die toch... maar daar zit nu net het probleem.

Ik vind niks leuk.

Niks.

 

Ik hou niet van kleur. check.

Ik mot geen blommen. check.

En geen dotjes. check.

Ik wil stoer. check.

Ik wil kleuren als grijs (in alle tonen), bruin of zand. Of ecru. Of (gr)ijsblauw. check.

Maar niet door elkaar. check.

En geen enge printjes. check.

Geen marmereffectje. Ieiek. check.

 

En die bestaan niet!

Of wel?

Dan mag u een linkje achterlaten in de reactiebox.

 

 

 

 

 

En dan maak je van die mooie ontwerpjes voor haar en dan ga je natuurlijk ook even kijken...

Vandaag en morgen is er een geweldige winter-kerst inloopparty bij Tuttemerull.

 

 

 

 

 

 

 

 

Als je thuis iets kwijt bent en je eerste reactie is om de zoekfunctie op je Mac in te vullen...

Als je eerste reactie is om -Z te typen als je iets fout doet met je mobiel....

Als je je afvraagt waarom die website, die je 's nachts in je dromen maakt, zoveel herrie maakt en je dan wakker wordt van de wekker....

dan kun je misschien stellen dat je iets teveel met je werk bezig bent...

 

 

Zoonlief moet z'n kamertje opruimen en wordt totaal afgeleid door z'n peeceetje.

"Hé mam, heb jij ook zo'n functie op je Mac dat je je bureaublad op kunt ruimen?"

"Ja, dat heb ik ook," antwoord ik.

"Ik ben nu alles kwijt, man."

Ik mompel wat terug...   "Ja ja, zat er maar zo'n functieknopje in je kamer, dan schoot het tenminste op."

 

Hmmm, lijkt mij ook wel wat. Gat in de markt als je het mij vraagt.

Heren Apple?

"Mam? Wil je als je tijd hebt wat muziek voor mijn downloaden?"

"Uhhh, nou leg maar neer, ik zie wel..."

 

En toen was het 23.30 uur. Ik zit aan een roseetje en ik zie het briefje van mijn zoon.

"Kinderen voor kinderen" lees ik.

"Wat krijgen we nou???" denk ik bij mezelf... is dit dezelfde jongen die mij allerlei filmpjes van maffe rappers laat kijken op YouTube??

Die ik dan idioot na sta te doen, met bijbehorende handbewegingen en randstadaccent?

Zou hij dan nu toch ineens 'kak' worden?

Ik lees "ik wort wakker met een meisje in mijn hooft".

Hmmm. Een paar lesjes Nederlands zou ook niet verkeerd zijn.

Ik start Limewire.

En kom er vervolgens achter dat ze bij kinderen voor kinderen met 'een wijsje' wakker worden.

Ja.

Waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over. Zeggen ze dan.





*Edit*

Klein vergelijkend onderzoekje klik en klik
Tussen het laken en het servet... Da's duidelijk.

 

 

 

 

Als er toch één man is die ik lief zou noemen, dan is dat Herman van Veen wel. Zijn stem, zijn zang, alles in die man is zo... zo... zo lief. Zo netjes.

Een voorbeeld zou ik durven zeggen.

Alleen al hoe hij de taal uitspreekt. Man. Dat klinkt toch lieflijk?

En juist hij ontvangt duizenden mailtjes waarin -en dat zegt hij dan weer zo lief- 'hele nare, beangstigende dingen' staan.

Waarom?

Hij heeft gezegd: ''De PVV is geen politieke partij, maar een vereniging, een beweging waar één man het vooralsnog voor het zeggen heeft. Dat is niet democratisch."

Alleen heeft zo'n halfgebakken journalist in de Telegraaf geschreven dat van Veen de PVV had vergeleken met de NSB.

 

Heeft iemand het e-mailadres van van Veen?

Dan ga ik hem een lieve mail sturen. ... Of een linkje naar dit log.



*Edit*

Herman legt dat veel beter uit dan ik. -klik-

Vaak Soms kan ik best om mezelf lachen. En soms sta ik verbaasd van mezelf.

Zo ook nu.

Ik was bezig m'n handtekening onder de uitgaande zakelijk mail te veranderen.

Je weet wel, zo'n gevalletje dat er iedere keer automatisch onder staat...

Afijn. Ik dacht: "het zou toch handig zijn, als die aanklikbaar is."

Ik keek en ik keek. Ik zag niet hoe het moest.

En wat doe je dan?

Juistem.

Dan ga je naar het  MacFreak forum. Dat zijn Freaks. Met een hoofdletter. Weten overal een antwoord op. Was ik eerst nog veteraan, op dit moment heb ik de twijfelachtige status "verslaafde". Tsja. What can I say.

Ik deed een zoekopdrachtje mail-handtekening.

Zie ik tot mijn grote verbazing mijn eigen antwoord.

 

Najaaa.

Tegen beter weten in klikte ik op het pijltje van You Tube....

Maar soms is huilen heel erg fijn.

Het is vandaag Theo van Gogh dag.

Nou, vooruit dan... een gouwe-ouwe van 3 jaar geleden...

 

 

 

 

 

Pfff. Krijg ik van Ilse de opdracht om hier 10 geheimen van mezelf neer te pennen.

Ik pieker me suf. Wat leid ik toch een eerlijk leven zeg.

Afijn. Vroeger was ik wel behoorlijk gek. Daar moet toch uit te putten zijn.

 

1. Ooit mocht ik in m'n eentje kamperen op een festival en heb ik die dagen op vanille vla geleefd. Ja hallo. Koken, nooit van gehoord.

2. Mijn slaapkamer was vroeger op de begane grond en ik ben een stuk of wat keren 's nachts door mijn raam gegaan. Totdat ik een keer terug kwam en alle lichten aan waren.

3. Ik liet, vroeger op de havo, zo vaak een briefje schrijven door een klasgenoot, dat ik -toen ik een echt briefje kreeg van mijn moeder- deze eerst moest laten overschrijven door diezelfde klasgenoot.

4. Ik heb op mijn 7de mijn been eens ingetaped met plakband, omdat ik net wilde doen alsof ik een gebroken been had. Het liep heel rottig.

5. Toen ik 8 was, heb ik mijn oren gepierced met een ijzeren vuilniszaksluiting. Papiertje erom weggehaald, natuurlijk. Mooi rondgebogen en toen aan mijn tante laten zien wat voor een prachtige oorbellen ik had. Ter compensatie heb ik er nu 6.

6. Ik ben een enorme rommelkont. Maar als er bezoek komt, ruim ik het razendsnel op.

7. In Parijs vroeg een acteur me mee naar een plaats aan de kust. Ik heb dat serieus overwogen.

8. Ik hartje Jezus. Maar dat is geen geheim.

9. Ik heb jaren in New York willen wonen. Ik had boeken en posters en leerde zelfs de plattegrond uit mijn kop.

10. Soms heb ik heimwee naar Teheran... hoe gek kun je zijn.

 

 

P.s.   Ik geef de award door aan Kaat.

 

 

 

 

 

 

Tsja. En toen belde Soes de tuinman.

Want zoals u nog wel weet moest er nog zo'n 30 meter coniferen gesnoeid worden van meer dan 2 meter hoog.

En een ezel stoot zich geen tweeden maal aan den zelfden steen, dus Soes ook niet.

Door een misverstandje-in-de-communicaasie... kwam het dat hij op een reusachtig onchristelijk tijdstip aanbelde, terwijl Soes nog in de veronderstelling was, dat deze vrijdag dan toch echt een heuse vakantiedag zou zijn.

Het was potdorie toch herfstvakantie nietwaar?

 

"Uhh," stamelde ik vanaf bovenaan de trap, terwijl zoon met de tuinman aan de deur stond. "Ik kom eraan, alles wat je nodig hebt ligt in het hok, doe je best," supportte ik hem nog.

Altijd enthousiast hè, die Soes.

Kreunend poetste ik m'n tanden. Wreef mijn oogleden van elkaar om m'n lenzen er in te doen, deed wat kleding aan het lijf, trok een staart in m'n haar en slofte naar buiten. "Hoi!" zei ik blij. En ik grinnikte er ook nog bij.

We schudden elkaar de hand.

"Gaat goed hè," en ik knikte richting heg. "Koffie? Ik heb tot vannacht 1 uur gewerkt, dus ik ben nog een beetje ... uh.. moe."

 

Onder het genot van het bakje koffie zaten we heerlijk in het ochtendzonnetje en vertelde ik hem van mijn laatste snoeiavontuur.

"Ik heb laatst die buxus gesnoeid. Man, wat is dat zwaar werk."

"Liguster..."

"Pardon?"

"Liguster. Zo heet die. Liguster."

Ik denk dat ik hem heel gek aankeek, want ineens barstte hij in lachen uit.

"Oh...," schokschouderde ik. "Ja echt? Liguster? Oh... oké..."

"Hahaha, je hebt het netjes gedaan, hoor."

 

Kijk. Dat wilde Soes even horen.  

 

 

 

 

Ik maak me er even gemakkelijk vanaf op deze zondagmiddag.

Met een foto van zoons nieuwe hairdo....

Tijden moest hij haar 'sparen', zodat het lang genoeg was om te vlechten. Hij liep er dus bij als een schaapje. Onze zwarte schaapje... en als ik hem over zijn bol aaide, zei ik natuurlijk dat 'ie dan zachtjes bèh-bèh moest zeggen... een beetje plagen mag best.

 

Those days are over...

 

 

 

 

 

 

 

Mensen zuchten. Weer geen nieuw stukje op Soes d'r weblog...

Maar lieve mensen, er moet gewerkt worden. Werk ik niet in mijn eigen studio dan ben ik wel ergens op locatie. En zelfs de tuin moet weer gesnoeid. Nee-nee, rustig maar, Soes heeft nu een heuse tuinman in de arm genomen. Niet letterlijk hè, dat snoeit zo lastig.

En nu mag ik dus vegen. En dat is ook veel werk.

 

Enfin.... Een kijkje in de keuken mag natuurlijk altijd.

Voor FaciliPro, een bedrijf in Schiedam, heb ik een huisstijl en een website mogen ontwerpen.

Bouwen kunnen ze zelf, dus dat hoefde ik dit keer niet te doen.

U mag weer op de MacBook klikken....

 

 

Als ik een mailtje krijg van Manlief moet ik soms heel hard lachen. Hij spreekt heel goed Nederlands hoor, maar hij schrijft het precies zoals hij het denkt dat hij het zegt.

Zo lees ik woorden als "kelaar" of "sterrekste".
Het beste is om die woorden in het mailtje gewoon hardop aan mezelf voor te lezen, dan snap ik het best.

 

Soms bekruipt me dat gevoel ook als ik namen lees. Zo kwam ik van de week namen tegen als Arijan. En Merie. Maik, Robbin.
Djowie, Jennefer. Zelfs Sjuli.

Stiekem verdenk ik die mannen die aangifte doen ervan dat ze gewoon niet wisten hoe ze het moesten spellen.....
Wat jij?

Jongens, ik ben in de war.

Ik heb een tijdje Nederlands gestudeerd en toen was het zo dat als je je diploma van de Lerarenopleiding Voortgezet Onderwijs had gehaald, je dus je bachelor had en je een tweedegraads bevoegdheid had voor het vak waarin je was afgestudeerd.

Dat betekende dat je in dat vak mocht lesgeven in de eerste drie klassen van havo en vwo en in alle klassen van het vmbo en het mbo. Daarnaast kon je ook aan het werk in het volwassenenonderwijs.  

Wilde je ook in de hogere klassen lesgeven, dan moest je door voor je master.
So far, so good. Dit snapt iedereen.

 

Nu lees ik dit:

Tweehonderd bachelorstudenten beginnen deze maand aan tien universiteiten met de nieuwe educatieve minor. Zij krijgen, na afronding van hun bachelor en de minor, de bevoegdheid les te geven op het vmbo en in de onderbouw van havo en vwo.

 

Huh?

Wat is er nu veranderd dan? Behalve dat ze nu ook een minor moeten halen??

Wie legt dit eens haarfijn uit...

 

 

Wij Hollanders zijn dól op registraties. Overal waar je komt moeten wij onze gegevens afstaan. Computers zijn aan elkaar gelinkt en op die manier staan onze gegevens perfect geregistreerd.

Zo'n volkje zijn wij. IJverig en vlijtig.

De Nederlandse administratie en in het bijzonder de bevolkingsadministratie was in oorlogstijd al bijzonder vooruitstrevend.

Iedereen in Nederland - joden en niet-joden - lieten zich tijdens de bezetting keurig registreren. We hadden toen een ponskaarttechnologie wat zo'n beetje de voorloper van de computer was. Dankzij de ponsmachines konden de nazi's gemakkelijker joden registreren en selecteren.
Op 13 januari 1941 verscheen in Nederland de verordening ‘betreffende den aanmeldingsplicht van personen van geheel of gedeeltelijk joodschen bloede’.

Alle joden moesten via een speciaal formulier tal van details melden. De registratieplicht werd massaal opgevolgd en omdat de Duitsers ook al de beschikking hadden over de administraties van joodse instellingen konden ze vervolgens de Nederlandse joden gemakkelijk weghalen.
De zwarte bladzijden uit onze geschiedenis....

 

Dat we nog steeds ijverig en vlijtig zijn laat zich weer duidelijk zien in de nieuwe registratie voor het paspoort.
Iedereen die vanaf gisteren een paspoort wil, moet zijn vingerafdrukken afgeven.

In heel Europa volstaan er 2.

Nederland, wederom het ijverigste en braafste jongetje van de klas, wil het weer beter doen. Want alleen de beste afdrukken halen het paspoort. Ordnung muß sein, nietwaar? Jawohl.

In ons land mag je er 4 afgeven.


Meer over onze vrijheid...


[edit:]

Ik heb het logje nog niet geschreven of ik lees dit: Saban Baran* blijkt kort voor zijn vlucht van het gerechtshof nog twee extra vakantiedagen te hebben gekregen.

Dat bedoel ik nou. Het braafste jongetje heeft keurig ergens geregistreerd dat meneer nog vakantiedagen tegoed heeft.

Vergeten we trouwens niet om meneer zijn vakantiegeld ook nog even uit te keren?

 

*Saban Baran werd vorig jaar veroordeeld tot 7,5 jaar cel. Hij kreeg de straf voor het dwingen van tientallen vrouwen tot prostitutie. Hij tattoeërde zijn slachtoffers als bezit.

 

Het was hier wat stil, maar sorry hoor mensen, Soes heeft een rottig weekje achter de rug.

Het begon allemaal op een avondje dat ik nog vrij laat met Manlief aan de telefoon hing en ik ineens een zwart wezentje zag rondscharrelen in mijn kamer.

En u weet. Soes houdt niet van rondscharrelde wezentjes.

Het kippenvel zat me dus ook meteen in de nek. Manlief reageerde nogal grappig dat hij me helaas niet kon helpen, dus daar had ik helemaal niks aan.

Inmiddels stond ik dus al buiten om te kijken wat het nou precies was en ja hoor. Daar liep Mickey. Ieieieieuw.

Midden in de nacht trommelde ik Zoonlief uit zijn warme bedje en toen gingen we dus op muizenjacht. Dat wil zeggen, ik stond buiten met mijn hoofd door het raam en Zoonlief liep met moeders huishoudhandschoenen door de kamer te sluipen. Hij gaf me allerlei opstakels aan, die ik dan weer in de tuin zette, en op een gegeven moment hadden we hem bijna! Hij dus, bedoel ik.

Maar helaas ontsnapte het kreng weer en al gillend rende het weer naar de andere kant van de kamer.

Om half 2 zaten we zuchtend en geeuwend elkaar aan te kijken.

"Oké," zei ik nukkig. "We gaan naar bed."

 

Om half 5 schoot ik wakker. "Muis!" dacht ik meteen. En echt slapen deed ik niet meer. Mijn moeder kwam langs om wat vallen te zetten dus de huiskamer hield ik angstvallig dicht en keek ik af en toe met afgrijzen door mijn glas-in-lood-deur naar de klemmen. Die avond gingen we film kijken in de studio. De kinderen vonden het beregezellig. "Bestaan muisjes dan echt?" vroeg mijn 5-jarige. "Koel, die wil ik weleens zien."

Die nacht werd weer een rotnacht. In gedachten hoorde ik steeds een klem dichtklappen met een rotkreet van het muisje. En ik baalde.

De dag daarop kwam mijn lieve vriendin I. langs. "Ik inspecteer het hele huis voor je," zei ze resoluut. En ik was haar zwaar dankbaar.

Maar hoe ze ook keek en zocht: geen muis te zien.

Eerlijk gezegd werd ik daar niet blij van.

Ik was veranderd in een schichtig figuur. Iedere onverwachtse beweging zorgde ervoor dat ik in de stress schoot. Dieptriest.

 

En toen sloeg de griep toe. Door het slaapgebrek en de stress was ik helemaal gesloopt. Ik hoestte me een ongeluk en kroop dus maar steeds heel vroeg in bed.

Ik. Avondmens. Om 20.15 uur naar bed. Het is de wereld op z'n kop.

En nee, ik spreek nog steeds geen Mexicaans.

Afijn. Sinds een paar dagen ben ik weer fit en zit ik zelfs weer redelijk relaxed in mijn kamer. Mickey is nooit gevonden.

 

"Gaan we vanavond Ratatouille kijken?" vraagt zoon enthousiast.

"Nee, schat. Dacht het niet."

 

 

P.s. Nee, geen leuk plaatje bij dit log. Ik heb het geprobeerd, maar bijna rende ik gillend bij mijn Mac weg. De mighty mouse heeft geluk dat ie mag blijven.

 

 

 

Voor iedereen die het nieuwe jaar viert.....

 

 

Shanah Tovah!!   :)                              

 

 

 

 

 

Mijn twee zoontjes zitten naast elkaar op de bank.

De 5-jarige steile-blonde-haren kaaskop naast de 11-jarige zwarte kroeskop.

Ze hebben allebei een spijkerbroek aan met toevallig hetzelfde kleurtje T-shirtje erboven.

"Kijk nou!" roept er één. "We lijken wel een tweeling!" En lachend zitten ze elkaar aan te kijken.

 

 

 

Souzan had vandaag haar kuitbroek aan en we keken eens met opgetrokken neuzen naar buiten. "Weet je wat," zei ik. "Je mag je nieuwe laarzen aan."

Staat zo leuk, vind ik. Lekker hip.

Souzan haalde haar laarzen op en ging eens uitgebreid voor mijn spiegel staan.

"Ja," constateerde ze. "Staat hartstikke leuk." En ze keek met een grote glimlach naar haar spiegelbeeld.

"Ja hè?" deed ik opgelucht. Want het valt niet altijd mee om het een beetje eens te zijn met een 5-jarige.

"Ja, hartstikke leuk," en ze draaide zich tevreden om en terwijl ze naar me toe huppelde zei ze: "Ik lijk wel een boer."

We hadden een heel leuke dag gehad. Mijn vriendinnetje en ik. Een dagje zomaar door de week, zonder kindertjes, om lekker bij te babbelen, even te winkelen en lekker te lunchen. En het was zomaar tijd. Tijd voor vriendin om naar huis te gaan, want ja, kindertjes komen ook weer van school terug, nietwaar?

We liepen naar haar auto en toen ze de auto wilde starten, zei ze: "Shit."

"Huh?" deed ik.

"Lampen aangelaten."

Ik schoot in de lach. Want wij hebben ook altijd wat. Ja.

Hoe vaak heeft vriendin mij niet moeten redden wanneer ik enthousiast de auto dichtsmeet? Met de autosleutels aan de binnenkant? Ja, wel twee keer.

Tijd voor Supersoes, om eindelijk eens voor ANWB te spelen.

"Rijd je je autootje hierheen?"

"Je moet je motor laten draaien," zei ze

We stonden over de motor heengebogen.

"Hè, heb jij geen accu?" vroeg vriendin.

"Nou, het zal toch wel?" antwoordde ik, maar ik zou niet gek staan te kijken als het niet zo was. Je kunt met mij alle meemaken.

"Oh, volgens mij is dit je accu." En we keken er aandachtig naar.

"Ja, dat is wel het ding wat er het meest op lijkt," stemde ik in.

Ze pakte deskundig haar rode en zwarte bretels.

Ze kneep vakkundig een zwart uiteinde aan de schroef dit op de accu zat.

Het andere uiteinde kwam op haar schroef.

Ik keek aandachtig toe.

Wie weet had ik deze les ooit nodig. U weet wel, Een slimme meid enzo.

Ze kneep de rode knijper om de andere schroef.

"Zoooo," zei ze. En probeerde toen de rode weer op haar schroef te zetten. De vonken spátten er vanaf.

"Woooow," zeiden we allebei. Ze had nog steeds de rode knijper in haar hand. Voorzichtig ging ze weer richting schroef. Knétter-de-knétter.

"Weet je zeker dat het zo moet?" vroeg ik voorzichtig.

"Ja, maar misschien moet ik de andere er eerder op knijpen."

"Kijk alsjeblieft uit," zei ik

Zeg nou zelf: als we gefrituurd op straat zouden komen te liggen, dat zou ook zo slordig staan.

Snel zette ze de knijpertjes erop. Ze ging in haar auto zitten en startte in één keer de motor.

"Nou, je hebt nog een best motortje."

Echt. Je zou zweren dat ze jaren in de garage had gewerkt. Ik was diep onder de indruk.

Ik stapte in mijn autootje om plaats te maken zodat ze weg kon rijden.

We staken onze duimen naar elkaar op.

"Ajeto!!"

 

 

klik hier voor "the making of" mijn meest favoriete koppel

 

 

 

 

 

Het bedrijf waar ik freelance voor werk bevindt zich boven een webwinkel. Tevens bevindt zich hier een soort kijkshop, waar je alle artikelen kunt komen bekijken.

Deze morgen waren de automatische deuren al open, dus in plaats van de zijdeur te nemen, liep ik nietsvermoedend naar binnen.

Het gekraak van glas onder mijn voeten deed me verbaasd opkijken. Alle vitrines waren kort en klein geslagen.

"Hè, wat is hier gebeurd?? Is er ingebroken?" vroeg ik, vrij onnozel, want wat zou er anders moeten zijn gebeurd, nietwaar?

"Ja, vannacht zijn ze langsgeweest," antwoordde de medewerker.

Ik keek naar de zijdeur. Die was met een koevoet totaal uit zijn voegen gerukt.

Ik keek naar een andere man. "Ach, u bent natuurlijk van het sporenonderzoek," vroeg ik. Hij knikte.

Hadden we toch zomaar onze eigenste CSI aflevering... De daders waren welgeteld 3 minuten bezig geweest. Een ravage.

 

De eigenaar kwam naar me toe. Hij fluisterde lief: "Als je een horloge wilt, mag je het de volgende keer wel gewoon vragen hoor."

Dit was zo'n leuke opdracht... De studio mocht namelijk voor haar een logo en huisstijl maken.

 

 

 

 

www.tuttemerull.nl

Ik moest mijn administratie bijwerken en ik had zojuist een nieuwe random reader opgehaald bij de bank.

Ik toetste mijn pincode in en het viel me op dat er 4 dikke puntjes rond toetsje 5 staan.

"Hoe handig voor onze blinde medemens," dacht ik nog. Want waar voor zit die braille er anders op?

Toen ik mijn inlogcode zag verschijnen krabde ik eens achter mijn oor.

Hoe zou onze blinde medemens die dan moeten lezen?

Wie het weet mag het zeggen. Ik weet het echt niet.

Goed. De uitspraak over Laura is gedaan. Jeugdzorg zal de komende twee maanden zich moeten buigen over het psychische welbevinden van de tiener.

 

Nu is Holland natuurlijk een land van de zeevaart. Met 'De scheepsjongens van Bonte Koe' nog op het netvlies leek me wel lollig om even de geschiedenis in te duiken van onze Hollandse zeevaarders.

Want wie kent niet Michiel de Ruyter? Precies. Die van "In een blauw geruite kiel, draaide hij aan't grote wiel"

Wist u dat onze Michiel al op 11-jarige leeftijd als hoogbootsmansjongen op een schip vertrok? Op een oorlogsschip nog wel. Hij werd op een latere reis door de Spanjaarden gevangengenomen, ontsnapte en liep met een paar kameraden terug naar Nederland.

Oeps. Hier zeuren ze al tijdens de 4-daagse.

Al op vijftienjarige leeftijd had hij zich opgewerkt tot schipper, de hoogste onderofficiersrang op een schip.

 

Dan hebben we nog Maarten Tromp. Op zijn negende ging Maarten naar zee als scheepsjongen op de Olifantstromp. Hij werd eervol ontslagen toen hij 12 jaar was. Op dat moment ging namelijk het twaalf jarig bestand in, een wapenstilstand in de 80-jarige oorlog.

 

Zomaar een greep. Wat ik nu wil weten is wat het dan precies inhoudt als Balkenende zegt dat we de "VOC-mentaliteit" weer terug moeten krijgen.

Hahaha. Gekheid hoor.

Als Laura mijn dochter was, hing ik nu permanent om haar enkel.

 

 

 

 

Ik kreeg een brief onder mijn neus gedrukt van de logopediste. "Wij komen op school uw kind screenen." Stond er. En of ik bijgeleverde vragenlijst wilde invullen, toestemming wilde geven door mijn handtekening te zetten en gaarne het geheel zo snel mogelijk weer in wilde leveren op school. In tweevoud. Want dat heb je zo als je tweelingmoeder bent.

Ik las. Ik keek. En gooide het nonchalant in de oud papierbak.

"Klaar," dacht ik.

Vanmorgen kwam de invaljuffrouw met gezwaai mij tegemoet. Ze had kopieën in haar hand. "Je hebt nog geen toestemming gegeven voor de screening," legde ze uit.

"Nee, dat klopt, mijn kinderen hoeven daar niet naar toe." Ik haalde mijn schouders er bij op.

Haar wenkbrauwen schoten omhoog. "Maar alle kinderen gaan daar heen, hoor."

"Ja, en? Als moeder weet ik heus wel of mijn kinderen ergens last van hebben en ze kletsen prima, dus ik vind het totaal overbodig."

Ze keek me verbaasd aan.

 Ik voelde dat ik wat meer moest zeggen om haar te overtuigen van mijn eigenwijsheid.

"Toen mijn oudste niet helemaal lekker ging praten zat ik meteen bij de logopediste hoor. Al voordat hij 4 was. Maar bij de tweeling is dat echt niet nodig."

Ze stond er wat bedremmeld bij. Ze wist niet goed wat ze er mee aan moest. Het was duidelijk dat ze dit nog nooit meegemaakt had.

"En daarbij, ik vind dit echt geldverspilling. Laten ze het geld voor de zorg eens gaan besteden op de plaatsen waar dat nodig is. Trouwens, als ze toestemming vragen heb ik het recht om nee te zeggen. Toch?"

"Ja, daar heb je gelijk in. Ik zal het op de formulieren zetten."

Ik lachte breed naar haar. "Ja, doe dat maar."

Een moeder die dit gesprek min of meer gevolgd had, stond nog op de gang en ik grinnikte naar haar.

"Ze zijn het niet gewend hè, als je niet als een kuddedier meedoet met de rest," zei ik tegen haar.

"Nou, je hebt eigenlijk wel gelijk," antwoordde ze. "Mijn zoon is wat hees, en meteen werden daar opmerkingen over gemaakt door de logopediste. Dat zou niet helemaal goed zijn. Ik antwoordde toen ook al dat het zou schelen als hij niet altijd zo zou schreeuwen. Ik denk dat heel veel moeders wel denken wat jij nu uitspreekt."

 

Nu heb ik het gewoon niet zo op de betuttelende gezondheidszorg. Ik kwam tijdens het opgroeien van mijn eerste kind niet meer op het consultatiebureau. Wat een toestanden om even te wegen en te meten en te constateren wat jij allang weet.

Ouderwetse plaatjes van fluitketels en vage mutsen/vlaggen. Ik weet zelf niet eens wat het voorstelt.
Wie heeft er nog een fluitketel. Natuurlijk weten mijn kinderen niet wat dat is.

Laat ze meteen een strijkijzer zien en ze worden afgevoerd naar het blindeninstituut.

'Kind ziet niks.'

Wilt u een gehoortest doen? Vraag dan aan de andere kant van de kamer heel zacht of ze een snoepje willen. Of een leuke variatie: pak stiekem een snoepje en ritsel het papiertje open. U kunt dan prima voor uzelf constateren of uw kind wat aan het gehoor mankeert.

De mevrouw op het bureau deed zo druk met haar handen dat mijn oudste zoon geïnteresseerd naar haar keek en totaal geen acht sloeg op de rare ping-pong geluiden. En het is de bedoeling dat je omkijkt hè.

Dus als je thuis een muziekje opzet, dan moet je wel kij-ken naar de luidspreker, anders ben je doof.

Mijn kinderen zijn niet zo lang. Dat krijg je met een vader uit het Middenoosten. Wat schiet ik ermee op als er geconstateerd wordt dat ze onder het gemiddelde scoren? Wat willen ze daar aan doen dan? Uberhaupt: moet daar wat aan gedaan worden?

Weet u nog? Toen de schoolarts je broekje naar beneden trok terwijl jij op de rug van je hand moest blazen?

Ik vond het nogal beschamend. En die nare gele bus de hele dag naast school. Met die akelige tandarts erin?

Met dat dikke zwarte snoer over het plein? Waar jongens op gingen staan, want, zo beweerden boze tongen: "Dan krijgt de boor storing en dat doet lekker zeer."

De hele dag voelde je je hart bonzen. Nu zijn we daar gelukkig vanaf.

Maar nu slepen ze je 4-jarige dreutel de klas uit voor een Cito-toets.

Ik vroeg nog geïnteresseerd: "En wat wordt het? Havo of Atheneum?" Ze wisten het niet.

 

Ik ben van mening dat je als moeder zelf wel door hebt als er iets met je kind is. Of de juf trekt je aan je mouw. Of oma heeft wijze raad. En als je een vermoeden hebt dat er iets niet klopt dan ren je naar de huisarts. Waar je toch al grof voor betaalt.

Niet dan? Nou dan.

 

 

 

 

 

 

Het knuffeltje van Mattia had een gaatje. In zijn kontje nog wel. Dus verloor hij allemaal kleine kraaltjes.

Ik, naaiheld van de eerste orde (not), kan zoiets op een gewèldige lange baan schuiven. Heb ik geen moeite mee. Echt onvoorstelbaar. Daar draai ik m'n hand niet voor om.

Maar ja. Het knuffeltje van Mattia.

Dilemma.

Vanmorgen was ik ineens veel te vroeg klaar. Ga je meemaken.

Meestal ren en vlieg ik op het allerlaatste moment nog als een dwaas rond.

Ik keek naar de klok. "Zou het erg raar staan, als ik mijn tweeling al om 8.05 uur naar binnen schuif?" Dat is wat ik me afvroeg.

Ik keek door de kamer.

Kon ik misschien een huishoudelijk klusje alvast de nek omdraaien.

"Nah, geen zin in."

Hee. Dacht ik. Het knuffeltje van Mattia. Laat ik die eens gaan maken, dan ben ik er van af.

Zo gedacht, zo gedaan. De tweeling keek geïnteresseerd toe.

"Nu steekt mama de naald in z'n kontje, maar knuffel is heel stoer, dus hij huilt niet," legde ik uit.

Mattia is dol op die gekke praat. En ik ben de beroerdste niet.

"Heb jij toevallig ook nog een gaatje in je kont?" vroeg ik hem. "Mama maakt hem zo."
Gegrinnik.

Toen het klusje geklaard was, moesten we echt weg.

"Ja maar," pruttelde Mattia. "Beertje moet nog wel weer in bed."

"Nou, weet je wat, leg hem maar op de trap, dan doe ik dat straks wel even."

En terwijl Mattia het knuffeltje op de trap zette, vroeg hij zich hardop af:

"Ik snap écht niet wat het beertje fout heeft gedaan."

 

 

 

 

 

 

Hier in Kampen is iedereen verdrietig. Ik denk er ook de hele dag aan. Het gezin met de vele kinderen, waar het lot zo genadeloos toesloeg.

Ik lees dat het een leuk en warm gezin is, zo zegt iedereen. Ze brachten leven in de brouwerij. En ik glimlach.

Veel kinderen is natuurlijk hartstikke druk en alhoewel het uit de mode is, is het natuurlijk ook beregezellig. Ik geef het een moeder te doen. Dan moet je wel wat aankunnen. Petje af.

 

Maar wat ik dan vreemd vind hè.... in werkelijk ieder berichtje lees ik: 'het streng christelijke gezin'.....

Vink zo'n rare uitdrukking hè. Net zoals 'zwaar gelovig'.

Want ik kan me zo voorstellen dat wanneer je serieus bent in je geloof, je het helemaal niet als streng of zwaar ervaart.

Maar gewoon serieus.

Wat je gelooft, is een levenstijl geworden.

Daardoor heb je een bepaalde levenstijl waar je je aan wilt houden, niet omdat het moet, maar omdat het zoveel prettiger leeft. Ik zie het altijd als een goed advies van God.

Zoals "Heb uw naaste lief als uzelf."

Ik bedoel: zelfs niet-gelovigen ervaren dat als prettig.

Ikzelf ben ook serieus in mijn geloof. Alleen laat ik me alle regels die mensen hebben ontworpen niet aanmeten.
Uiteindelijk draait het christendom maar om één ding. Hou je van Jezus en geloof je dat hij gestorven is voor je zonden? En dat geloof ik. En ik probeer dus te luisteren naar wat God tegen me zegt.

Ik zeg erbij: probeer. Want ik ben niet beter dan wie dan ook.

Dat is ook zo'n misvatting. Een christen is geen beter mens. Mijn niet-gelovige vrienden zijn soms veel verdraagzamer, vriendelijker, guller etc.

Maar daar draait het ook niet om. Je doet gewoon je best en de ene dag lukt het beter dan de andere.

 

Wat ik al zei. Ik laat me geen regels aanmeten die van mensen afkomen. Daardoor lijkt het soms alsof je niet serieus zou zijn. Hoe kortzichtig.

Een rok, een hoed, het helpt je niks.

Maar. Wat iemand meent te moeten/willen doen, doet hij -neem ik aan- uit liefde voor God. En dat mag.

 

Dit gezin zal dus enkele regels ingesteld hebben wat de wereld is opgevallen, en wat hun gekwalificeerd heeft als 'streng'.

Terwijl het geen onaangename invloed in het gezin heeft... men schrijft immers over een leuk en warm gezin. Geen koude, stijve zooi. Geen strenge nare mensen.

 

Dus lieve media, verander die schrijfstijl toch eens. Schrijf gewoon over 'het serieus gelovige gezin'.

Dan krijgen we tenminste het juiste beeld erbij.

Mijn Annabel werd belaagd door een onkruid die zich langs haar ranke stengels omhoog werkte. Tijd om met een knippertje heel voorzichtig de steeltjes van het onkruid te verwijderen.

Niemand, maar dan ook niemand, mag aan mijn Annabel komen. Wat een gotspe.

Ik knielde neer en was lekker bezig. Onderwijl veegde ik het onkruid weg van de plant. Ik keek naar de grond en zag een dikke kluit, ... ja wat was het... een soort mos, dacht ik.

Terwijl ik er met mijn hand tegenaan kwam bewoog het ineens.

Ik schoot omhoog en huppelde met het kippenvel in mijn nek hysterisch weg.

"Gatverdegatver," riep ik verbolgen uit.

"Markos!! Ben jij bang voor kikkers?"

Hij grinnikte.

"Hou op met grinniken en haal het creatuur weg," gruwelde ik. Ik kan namelijk niet tegen kikkers...

Hij pakte het teiltje en de kikker sprong erin. De andere kinderen keken geïnteresseerd in de teil.

"Breng maar weg," riep ik resoluut. "Zet hem maar ergens anders neer," commandeerde ik.

Er daar gingen mijn kinderen. De grootste voorop. In hun zwembroeken.

"Een straatje of 5 verderop," riep ik er nog achteraan.

Helemaal beduusd liet ik me op mijn tuinstoel zakken.

Een dichtgeknepen keel, een misselijk gevoel in mijn maag.

Ik voelde me echt niet lekker meer.

 

Ik hoorde het zooitje grinnikend en grappend weer terugkomen.

"Hij is weg!" riep mijn 11-jarige. "Ik heb hem er bij die boom weer uitgelaten," grapte hij. Hij knikte naar de boom die net aan de andere kant van de schutting staat.

"Ja, doe maar lollig," mokte ik.

"Ik moet zo om jou lachen hè," grinnikte hij. "Aan de ene kant ben je altijd een man, maar soms komt het vrouwelijk ineens naar boven."

M'n wenkbrauwen schoten omhoog. "Pardon?"

"Nou, je klust, je verft, je schuurt, je maakt alle potten open, je snoeit de heg, en dan ineens..." Hij giert het uit.

Mijn keel zit nog steeds dichtgeknepen.

"Roseetje?" vraagt mijn zoon.

 

 

 

 

....en zijn we gewoon weer aan het werk. Ik werk op freelance basis ook nog voor een ander grafisch bureau. De dingen die ik daar maak, plaats ik dus niet in het portfolio van de studio, maar zijn soms wel heel leuk. Zoals deze site. Totaal anders dan wat ik tot nu toe gemaakt heb, maar het was erg leuk om te doen....

 

Ik zit achter de computer en lees hier en daar wat. Onder en rondom mij is een huis gebouwd. Mijn werkblad van 2,5 meter breed biedt ruimschoots plaats voor een compleet huishouden.

Af en toe kriebelt het haar van mijn meisje langs mijn benen. Mijn benen steken namelijk pontificaal door hun huis.

Hele scenes worden gespeeld. Op de overloop is een winkel. Daar schaffen ze hun eerste levenbehoeften aan. Ik heb een kopje koffie. Een neppertje, welteverstaan.

Als er 'mama' wordt gezegd, weet ik dat ik niet hoef te reageren. Ik ben hier namelijk niet de mama.

Het is een vredig tafereel.

Maar dan. Hebben ze dorst. En willen ze graag drinken.

Of ze in hun huisje ranja mogen drinken. Ik kijk naar alle kussens en kleedjes die er liggen.

"Nee, lieverd, laten we dat maar niet doen. Maar ik pak het direct. Momentje nog."

Dan hoor ik hun overleg.

"Ga jij zo eerst met mama mee om wat te drinken, dan pas ik op onze babies."

"Ja, dat is goed. Dan mag jij straks."