Nu schrijf ik al een aantal jaren over mijn olijke tweeling. Het is tijd voor wat beelden bij de namen.... Maar.

U bent wel gewaarschuwd. Mijn tweeling doet soms -ongeacht de fantastische opvoeding- wat raar. Maar laat dat de pret vooral niet drukken.

 

Mag ik u voorstellen: Souzan....

 

 

Ik ben niet religieus. Sterker nog: ik verfoei religie. Maar ik geloof wel. Ik geloof in Jezus en zijn woorden vind ik heel waardevol en ik probeer dat als basis te laten zijn voor mijn leven en hoe ik dat invul.

Hij vat het geloof in één zin samen: "Heb uw naaste lief als uzelf en God boven alles." Klinkt gemakkelijk, .... is het allerminst, maar wanneer ik mijn kinderen opvoed, is dus dat het allerbelangrijkste....

 

Ik praat met mijn dochter. Ze heeft net iets gedaan tegen haar broer. Ik kwebbel met haar over het liefhebben van je naaste....

Ondertussen springt ze haar bedje in. Ze protesteert. "Hij stond niet naast me, hij stond voor me."

...
Ik denk dat Jezus ook moest grinniken.

 

 

 

"Dus jij belt mij als je klaar bent?"

"Yo," antwoordde vriendin. "Maar ik heb geen beltegoed, dus bel je mij dan als je ziet dat ik je bel?" Klonk als een strak plan en we gingen uit elkaar. Vriendin naar haar afspraak, ik het centrum van Zwolle in.

M'n splinternieuwe Blackberry propte ik in m'n jaszak. "Zou er ook een toetsenblokkering op zitten?" zo vroeg ik me af, want ik zag dat m'n telefoon steeds naar China wilde bellen en voordat je het weet heb je een rekening van heb ik jou daar.

Ik zag een slotje, drukte erop en inderdaad veranderde het scherm in een groot zwart rechthoek.

Super.

Er was een uur verstreken toen de telefoon ging. Ik keek op het scherm en zag dat het vriendin was.

Mooi. Even terugbellen. Pomtidom.

Oh shit. Hoe krijg ik het nu weer van het slot af. "Druk op de mute-knop", stond er.

"Ja, maar wat de fok is de mute-knop?" mompelde ik tegen mezelf. "Oh lekker slim hè, meisje. Je had beter even de gebruiksaanwijzing door kunnen nemen voordat je je telefoon op slot gooide."

Ik kreeg nu een licht paniekgevoel. Jeetje, hoe kon ik nu mijn vriendin laten weten dat ik een heel serieus probleem had?

Ik zag twee zakenmannen staan.

Echte Blackberry-types zeg maar. Zij zouden vast weten hoe je dit vermaledijde geval weer van z'n slot af moest krijgen.

Ik zette mijn heuse ik-ben-blond-dus-best-wel-een-beetje-dom-gezichtje op en vroeg op mijn allercharmanst of de heren zo vriendelijk wi.... "Ja, maar natuurlijk", riepen de heren gretig terug. Ik glimlachte, overhandigde één van hen mijn Blackberry en keek ze dankbaar aan.

De man met het sjaaltje keek en drukte en keek. En drukte nog eens.

Mijn wenkbrauwen gingen lichtelijk omhoog.

Het zou toch niet hè.

 

"Uhm," kuchte de man. "Ik snap het ook niet." Opgelucht keek ik hem aan. Dus zo stom was ik dus toch ook weer niet. Die Blackberry was gewoon zo onlogisch als het maar zijn kon.

"Weet je wat," zei de man toen blij. "Ik bel jou en dan gaat ie vast van het slot. Geef je nummer maar."

En dat deed ik.  

De tweede man die ondertussen nog steeds naar ons stond te kijken schoot in de lach.

"Aha, Berry*, nou snap ik hoe jij aan je telefoonnummers komt..." en hij lachte nog harder.

Ik keek hem verbijsterd aan. Inmiddels rinkelde mijn telefoon en ik nam op. "Hoi met Berry," zei de man terwijl hij me grinnikend aankeek en zijn ene wenkbrauw omhoog liet gaan.

"Uh, nou geweldig," stamelde ik. "Fijn, bedankt, hij doet het."
Ik knikte nog snel een groet en maakte me uit de voeten.

 

 

*geen gein, hij heette echt Berry. Net als de telefoon. Kan ik ook niks aan doen.

 

 

 

"Ik vind het zo jammer dat je niet meer schrijft"...

Ik heb het vaak gehoord en haalde dan nonchalant mijn schouders omhoog. "Nou èn", dacht ik dan, maar stiekem dacht ik terug aan die tijd dat ik de stomste anekdotes schreef en daar eigenlijk best wel veel plezier aan beleefde.

 

Dus. Eigenlijk.

Wilde ik eens kijken of ik de inspiratie weer heb om zo af en toe een verhaaltje te typen. Maar geen druk hè.

U moet me niet gaan pushen. Om een bepaald quotum te gaan halen of zo. Want ik weet werkelijk niet of deze heropening wat gaat worden. Afgesproken?

Vooralsnog is de wil daar dus we zullen het gaan zien.... So if you'll excuse me, ik moet de boel hier weer een beetje op orde krijgen.