En dan maak je van die mooie ontwerpjes voor haar en dan ga je natuurlijk ook even kijken...

Vandaag en morgen is er een geweldige winter-kerst inloopparty bij Tuttemerull.

 

 

 

 

 

 

 

 

Als je thuis iets kwijt bent en je eerste reactie is om de zoekfunctie op je Mac in te vullen...

Als je eerste reactie is om -Z te typen als je iets fout doet met je mobiel....

Als je je afvraagt waarom die website, die je 's nachts in je dromen maakt, zoveel herrie maakt en je dan wakker wordt van de wekker....

dan kun je misschien stellen dat je iets teveel met je werk bezig bent...

 

 

Zoonlief moet z'n kamertje opruimen en wordt totaal afgeleid door z'n peeceetje.

"Hé mam, heb jij ook zo'n functie op je Mac dat je je bureaublad op kunt ruimen?"

"Ja, dat heb ik ook," antwoord ik.

"Ik ben nu alles kwijt, man."

Ik mompel wat terug...   "Ja ja, zat er maar zo'n functieknopje in je kamer, dan schoot het tenminste op."

 

Hmmm, lijkt mij ook wel wat. Gat in de markt als je het mij vraagt.

Heren Apple?

"Mam? Wil je als je tijd hebt wat muziek voor mijn downloaden?"

"Uhhh, nou leg maar neer, ik zie wel..."

 

En toen was het 23.30 uur. Ik zit aan een roseetje en ik zie het briefje van mijn zoon.

"Kinderen voor kinderen" lees ik.

"Wat krijgen we nou???" denk ik bij mezelf... is dit dezelfde jongen die mij allerlei filmpjes van maffe rappers laat kijken op YouTube??

Die ik dan idioot na sta te doen, met bijbehorende handbewegingen en randstadaccent?

Zou hij dan nu toch ineens 'kak' worden?

Ik lees "ik wort wakker met een meisje in mijn hooft".

Hmmm. Een paar lesjes Nederlands zou ook niet verkeerd zijn.

Ik start Limewire.

En kom er vervolgens achter dat ze bij kinderen voor kinderen met 'een wijsje' wakker worden.

Ja.

Waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over. Zeggen ze dan.





*Edit*

Klein vergelijkend onderzoekje klik en klik
Tussen het laken en het servet... Da's duidelijk.

 

 

 

 

Als er toch één man is die ik lief zou noemen, dan is dat Herman van Veen wel. Zijn stem, zijn zang, alles in die man is zo... zo... zo lief. Zo netjes.

Een voorbeeld zou ik durven zeggen.

Alleen al hoe hij de taal uitspreekt. Man. Dat klinkt toch lieflijk?

En juist hij ontvangt duizenden mailtjes waarin -en dat zegt hij dan weer zo lief- 'hele nare, beangstigende dingen' staan.

Waarom?

Hij heeft gezegd: ''De PVV is geen politieke partij, maar een vereniging, een beweging waar één man het vooralsnog voor het zeggen heeft. Dat is niet democratisch."

Alleen heeft zo'n halfgebakken journalist in de Telegraaf geschreven dat van Veen de PVV had vergeleken met de NSB.

 

Heeft iemand het e-mailadres van van Veen?

Dan ga ik hem een lieve mail sturen. ... Of een linkje naar dit log.



*Edit*

Herman legt dat veel beter uit dan ik. -klik-

Vaak Soms kan ik best om mezelf lachen. En soms sta ik verbaasd van mezelf.

Zo ook nu.

Ik was bezig m'n handtekening onder de uitgaande zakelijk mail te veranderen.

Je weet wel, zo'n gevalletje dat er iedere keer automatisch onder staat...

Afijn. Ik dacht: "het zou toch handig zijn, als die aanklikbaar is."

Ik keek en ik keek. Ik zag niet hoe het moest.

En wat doe je dan?

Juistem.

Dan ga je naar het  MacFreak forum. Dat zijn Freaks. Met een hoofdletter. Weten overal een antwoord op. Was ik eerst nog veteraan, op dit moment heb ik de twijfelachtige status "verslaafde". Tsja. What can I say.

Ik deed een zoekopdrachtje mail-handtekening.

Zie ik tot mijn grote verbazing mijn eigen antwoord.

 

Najaaa.

Tegen beter weten in klikte ik op het pijltje van You Tube....

Maar soms is huilen heel erg fijn.

Het is vandaag Theo van Gogh dag.

Nou, vooruit dan... een gouwe-ouwe van 3 jaar geleden...

 

 

 

 

 

Pfff. Krijg ik van Ilse de opdracht om hier 10 geheimen van mezelf neer te pennen.

Ik pieker me suf. Wat leid ik toch een eerlijk leven zeg.

Afijn. Vroeger was ik wel behoorlijk gek. Daar moet toch uit te putten zijn.

 

1. Ooit mocht ik in m'n eentje kamperen op een festival en heb ik die dagen op vanille vla geleefd. Ja hallo. Koken, nooit van gehoord.

2. Mijn slaapkamer was vroeger op de begane grond en ik ben een stuk of wat keren 's nachts door mijn raam gegaan. Totdat ik een keer terug kwam en alle lichten aan waren.

3. Ik liet, vroeger op de havo, zo vaak een briefje schrijven door een klasgenoot, dat ik -toen ik een echt briefje kreeg van mijn moeder- deze eerst moest laten overschrijven door diezelfde klasgenoot.

4. Ik heb op mijn 7de mijn been eens ingetaped met plakband, omdat ik net wilde doen alsof ik een gebroken been had. Het liep heel rottig.

5. Toen ik 8 was, heb ik mijn oren gepierced met een ijzeren vuilniszaksluiting. Papiertje erom weggehaald, natuurlijk. Mooi rondgebogen en toen aan mijn tante laten zien wat voor een prachtige oorbellen ik had. Ter compensatie heb ik er nu 6.

6. Ik ben een enorme rommelkont. Maar als er bezoek komt, ruim ik het razendsnel op.

7. In Parijs vroeg een acteur me mee naar een plaats aan de kust. Ik heb dat serieus overwogen.

8. Ik hartje Jezus. Maar dat is geen geheim.

9. Ik heb jaren in New York willen wonen. Ik had boeken en posters en leerde zelfs de plattegrond uit mijn kop.

10. Soms heb ik heimwee naar Teheran... hoe gek kun je zijn.

 

 

P.s.   Ik geef de award door aan Kaat.

 

 

 

 

 

 

Tsja. En toen belde Soes de tuinman.

Want zoals u nog wel weet moest er nog zo'n 30 meter coniferen gesnoeid worden van meer dan 2 meter hoog.

En een ezel stoot zich geen tweeden maal aan den zelfden steen, dus Soes ook niet.

Door een misverstandje-in-de-communicaasie... kwam het dat hij op een reusachtig onchristelijk tijdstip aanbelde, terwijl Soes nog in de veronderstelling was, dat deze vrijdag dan toch echt een heuse vakantiedag zou zijn.

Het was potdorie toch herfstvakantie nietwaar?

 

"Uhh," stamelde ik vanaf bovenaan de trap, terwijl zoon met de tuinman aan de deur stond. "Ik kom eraan, alles wat je nodig hebt ligt in het hok, doe je best," supportte ik hem nog.

Altijd enthousiast hè, die Soes.

Kreunend poetste ik m'n tanden. Wreef mijn oogleden van elkaar om m'n lenzen er in te doen, deed wat kleding aan het lijf, trok een staart in m'n haar en slofte naar buiten. "Hoi!" zei ik blij. En ik grinnikte er ook nog bij.

We schudden elkaar de hand.

"Gaat goed hè," en ik knikte richting heg. "Koffie? Ik heb tot vannacht 1 uur gewerkt, dus ik ben nog een beetje ... uh.. moe."

 

Onder het genot van het bakje koffie zaten we heerlijk in het ochtendzonnetje en vertelde ik hem van mijn laatste snoeiavontuur.

"Ik heb laatst die buxus gesnoeid. Man, wat is dat zwaar werk."

"Liguster..."

"Pardon?"

"Liguster. Zo heet die. Liguster."

Ik denk dat ik hem heel gek aankeek, want ineens barstte hij in lachen uit.

"Oh...," schokschouderde ik. "Ja echt? Liguster? Oh... oké..."

"Hahaha, je hebt het netjes gedaan, hoor."

 

Kijk. Dat wilde Soes even horen.  

 

 

 

 

Ik maak me er even gemakkelijk vanaf op deze zondagmiddag.

Met een foto van zoons nieuwe hairdo....

Tijden moest hij haar 'sparen', zodat het lang genoeg was om te vlechten. Hij liep er dus bij als een schaapje. Onze zwarte schaapje... en als ik hem over zijn bol aaide, zei ik natuurlijk dat 'ie dan zachtjes bèh-bèh moest zeggen... een beetje plagen mag best.

 

Those days are over...

 

 

 

 

 

 

 

Mensen zuchten. Weer geen nieuw stukje op Soes d'r weblog...

Maar lieve mensen, er moet gewerkt worden. Werk ik niet in mijn eigen studio dan ben ik wel ergens op locatie. En zelfs de tuin moet weer gesnoeid. Nee-nee, rustig maar, Soes heeft nu een heuse tuinman in de arm genomen. Niet letterlijk hè, dat snoeit zo lastig.

En nu mag ik dus vegen. En dat is ook veel werk.

 

Enfin.... Een kijkje in de keuken mag natuurlijk altijd.

Voor FaciliPro, een bedrijf in Schiedam, heb ik een huisstijl en een website mogen ontwerpen.

Bouwen kunnen ze zelf, dus dat hoefde ik dit keer niet te doen.

U mag weer op de MacBook klikken....

 

 

Als ik een mailtje krijg van Manlief moet ik soms heel hard lachen. Hij spreekt heel goed Nederlands hoor, maar hij schrijft het precies zoals hij het denkt dat hij het zegt.

Zo lees ik woorden als "kelaar" of "sterrekste".
Het beste is om die woorden in het mailtje gewoon hardop aan mezelf voor te lezen, dan snap ik het best.

 

Soms bekruipt me dat gevoel ook als ik namen lees. Zo kwam ik van de week namen tegen als Arijan. En Merie. Maik, Robbin.
Djowie, Jennefer. Zelfs Sjuli.

Stiekem verdenk ik die mannen die aangifte doen ervan dat ze gewoon niet wisten hoe ze het moesten spellen.....
Wat jij?

Jongens, ik ben in de war.

Ik heb een tijdje Nederlands gestudeerd en toen was het zo dat als je je diploma van de Lerarenopleiding Voortgezet Onderwijs had gehaald, je dus je bachelor had en je een tweedegraads bevoegdheid had voor het vak waarin je was afgestudeerd.

Dat betekende dat je in dat vak mocht lesgeven in de eerste drie klassen van havo en vwo en in alle klassen van het vmbo en het mbo. Daarnaast kon je ook aan het werk in het volwassenenonderwijs.  

Wilde je ook in de hogere klassen lesgeven, dan moest je door voor je master.
So far, so good. Dit snapt iedereen.

 

Nu lees ik dit:

Tweehonderd bachelorstudenten beginnen deze maand aan tien universiteiten met de nieuwe educatieve minor. Zij krijgen, na afronding van hun bachelor en de minor, de bevoegdheid les te geven op het vmbo en in de onderbouw van havo en vwo.

 

Huh?

Wat is er nu veranderd dan? Behalve dat ze nu ook een minor moeten halen??

Wie legt dit eens haarfijn uit...

 

 

Wij Hollanders zijn dól op registraties. Overal waar je komt moeten wij onze gegevens afstaan. Computers zijn aan elkaar gelinkt en op die manier staan onze gegevens perfect geregistreerd.

Zo'n volkje zijn wij. IJverig en vlijtig.

De Nederlandse administratie en in het bijzonder de bevolkingsadministratie was in oorlogstijd al bijzonder vooruitstrevend.

Iedereen in Nederland - joden en niet-joden - lieten zich tijdens de bezetting keurig registreren. We hadden toen een ponskaarttechnologie wat zo'n beetje de voorloper van de computer was. Dankzij de ponsmachines konden de nazi's gemakkelijker joden registreren en selecteren.
Op 13 januari 1941 verscheen in Nederland de verordening ‘betreffende den aanmeldingsplicht van personen van geheel of gedeeltelijk joodschen bloede’.

Alle joden moesten via een speciaal formulier tal van details melden. De registratieplicht werd massaal opgevolgd en omdat de Duitsers ook al de beschikking hadden over de administraties van joodse instellingen konden ze vervolgens de Nederlandse joden gemakkelijk weghalen.
De zwarte bladzijden uit onze geschiedenis....

 

Dat we nog steeds ijverig en vlijtig zijn laat zich weer duidelijk zien in de nieuwe registratie voor het paspoort.
Iedereen die vanaf gisteren een paspoort wil, moet zijn vingerafdrukken afgeven.

In heel Europa volstaan er 2.

Nederland, wederom het ijverigste en braafste jongetje van de klas, wil het weer beter doen. Want alleen de beste afdrukken halen het paspoort. Ordnung muß sein, nietwaar? Jawohl.

In ons land mag je er 4 afgeven.


Meer over onze vrijheid...


[edit:]

Ik heb het logje nog niet geschreven of ik lees dit: Saban Baran* blijkt kort voor zijn vlucht van het gerechtshof nog twee extra vakantiedagen te hebben gekregen.

Dat bedoel ik nou. Het braafste jongetje heeft keurig ergens geregistreerd dat meneer nog vakantiedagen tegoed heeft.

Vergeten we trouwens niet om meneer zijn vakantiegeld ook nog even uit te keren?

 

*Saban Baran werd vorig jaar veroordeeld tot 7,5 jaar cel. Hij kreeg de straf voor het dwingen van tientallen vrouwen tot prostitutie. Hij tattoeërde zijn slachtoffers als bezit.

 

Het was hier wat stil, maar sorry hoor mensen, Soes heeft een rottig weekje achter de rug.

Het begon allemaal op een avondje dat ik nog vrij laat met Manlief aan de telefoon hing en ik ineens een zwart wezentje zag rondscharrelen in mijn kamer.

En u weet. Soes houdt niet van rondscharrelde wezentjes.

Het kippenvel zat me dus ook meteen in de nek. Manlief reageerde nogal grappig dat hij me helaas niet kon helpen, dus daar had ik helemaal niks aan.

Inmiddels stond ik dus al buiten om te kijken wat het nou precies was en ja hoor. Daar liep Mickey. Ieieieieuw.

Midden in de nacht trommelde ik Zoonlief uit zijn warme bedje en toen gingen we dus op muizenjacht. Dat wil zeggen, ik stond buiten met mijn hoofd door het raam en Zoonlief liep met moeders huishoudhandschoenen door de kamer te sluipen. Hij gaf me allerlei opstakels aan, die ik dan weer in de tuin zette, en op een gegeven moment hadden we hem bijna! Hij dus, bedoel ik.

Maar helaas ontsnapte het kreng weer en al gillend rende het weer naar de andere kant van de kamer.

Om half 2 zaten we zuchtend en geeuwend elkaar aan te kijken.

"Oké," zei ik nukkig. "We gaan naar bed."

 

Om half 5 schoot ik wakker. "Muis!" dacht ik meteen. En echt slapen deed ik niet meer. Mijn moeder kwam langs om wat vallen te zetten dus de huiskamer hield ik angstvallig dicht en keek ik af en toe met afgrijzen door mijn glas-in-lood-deur naar de klemmen. Die avond gingen we film kijken in de studio. De kinderen vonden het beregezellig. "Bestaan muisjes dan echt?" vroeg mijn 5-jarige. "Koel, die wil ik weleens zien."

Die nacht werd weer een rotnacht. In gedachten hoorde ik steeds een klem dichtklappen met een rotkreet van het muisje. En ik baalde.

De dag daarop kwam mijn lieve vriendin I. langs. "Ik inspecteer het hele huis voor je," zei ze resoluut. En ik was haar zwaar dankbaar.

Maar hoe ze ook keek en zocht: geen muis te zien.

Eerlijk gezegd werd ik daar niet blij van.

Ik was veranderd in een schichtig figuur. Iedere onverwachtse beweging zorgde ervoor dat ik in de stress schoot. Dieptriest.

 

En toen sloeg de griep toe. Door het slaapgebrek en de stress was ik helemaal gesloopt. Ik hoestte me een ongeluk en kroop dus maar steeds heel vroeg in bed.

Ik. Avondmens. Om 20.15 uur naar bed. Het is de wereld op z'n kop.

En nee, ik spreek nog steeds geen Mexicaans.

Afijn. Sinds een paar dagen ben ik weer fit en zit ik zelfs weer redelijk relaxed in mijn kamer. Mickey is nooit gevonden.

 

"Gaan we vanavond Ratatouille kijken?" vraagt zoon enthousiast.

"Nee, schat. Dacht het niet."

 

 

P.s. Nee, geen leuk plaatje bij dit log. Ik heb het geprobeerd, maar bijna rende ik gillend bij mijn Mac weg. De mighty mouse heeft geluk dat ie mag blijven.

 

 

 

Voor iedereen die het nieuwe jaar viert.....

 

 

Shanah Tovah!!   :)                              

 

 

 

 

 

Mijn twee zoontjes zitten naast elkaar op de bank.

De 5-jarige steile-blonde-haren kaaskop naast de 11-jarige zwarte kroeskop.

Ze hebben allebei een spijkerbroek aan met toevallig hetzelfde kleurtje T-shirtje erboven.

"Kijk nou!" roept er één. "We lijken wel een tweeling!" En lachend zitten ze elkaar aan te kijken.

 

 

 

Souzan had vandaag haar kuitbroek aan en we keken eens met opgetrokken neuzen naar buiten. "Weet je wat," zei ik. "Je mag je nieuwe laarzen aan."

Staat zo leuk, vind ik. Lekker hip.

Souzan haalde haar laarzen op en ging eens uitgebreid voor mijn spiegel staan.

"Ja," constateerde ze. "Staat hartstikke leuk." En ze keek met een grote glimlach naar haar spiegelbeeld.

"Ja hè?" deed ik opgelucht. Want het valt niet altijd mee om het een beetje eens te zijn met een 5-jarige.

"Ja, hartstikke leuk," en ze draaide zich tevreden om en terwijl ze naar me toe huppelde zei ze: "Ik lijk wel een boer."

We hadden een heel leuke dag gehad. Mijn vriendinnetje en ik. Een dagje zomaar door de week, zonder kindertjes, om lekker bij te babbelen, even te winkelen en lekker te lunchen. En het was zomaar tijd. Tijd voor vriendin om naar huis te gaan, want ja, kindertjes komen ook weer van school terug, nietwaar?

We liepen naar haar auto en toen ze de auto wilde starten, zei ze: "Shit."

"Huh?" deed ik.

"Lampen aangelaten."

Ik schoot in de lach. Want wij hebben ook altijd wat. Ja.

Hoe vaak heeft vriendin mij niet moeten redden wanneer ik enthousiast de auto dichtsmeet? Met de autosleutels aan de binnenkant? Ja, wel twee keer.

Tijd voor Supersoes, om eindelijk eens voor ANWB te spelen.

"Rijd je je autootje hierheen?"

"Je moet je motor laten draaien," zei ze

We stonden over de motor heengebogen.

"Hè, heb jij geen accu?" vroeg vriendin.

"Nou, het zal toch wel?" antwoordde ik, maar ik zou niet gek staan te kijken als het niet zo was. Je kunt met mij alle meemaken.

"Oh, volgens mij is dit je accu." En we keken er aandachtig naar.

"Ja, dat is wel het ding wat er het meest op lijkt," stemde ik in.

Ze pakte deskundig haar rode en zwarte bretels.

Ze kneep vakkundig een zwart uiteinde aan de schroef dit op de accu zat.

Het andere uiteinde kwam op haar schroef.

Ik keek aandachtig toe.

Wie weet had ik deze les ooit nodig. U weet wel, Een slimme meid enzo.

Ze kneep de rode knijper om de andere schroef.

"Zoooo," zei ze. En probeerde toen de rode weer op haar schroef te zetten. De vonken spátten er vanaf.

"Woooow," zeiden we allebei. Ze had nog steeds de rode knijper in haar hand. Voorzichtig ging ze weer richting schroef. Knétter-de-knétter.

"Weet je zeker dat het zo moet?" vroeg ik voorzichtig.

"Ja, maar misschien moet ik de andere er eerder op knijpen."

"Kijk alsjeblieft uit," zei ik

Zeg nou zelf: als we gefrituurd op straat zouden komen te liggen, dat zou ook zo slordig staan.

Snel zette ze de knijpertjes erop. Ze ging in haar auto zitten en startte in één keer de motor.

"Nou, je hebt nog een best motortje."

Echt. Je zou zweren dat ze jaren in de garage had gewerkt. Ik was diep onder de indruk.

Ik stapte in mijn autootje om plaats te maken zodat ze weg kon rijden.

We staken onze duimen naar elkaar op.

"Ajeto!!"

 

 

klik hier voor "the making of" mijn meest favoriete koppel

 

 

 

 

 

Het bedrijf waar ik freelance voor werk bevindt zich boven een webwinkel. Tevens bevindt zich hier een soort kijkshop, waar je alle artikelen kunt komen bekijken.

Deze morgen waren de automatische deuren al open, dus in plaats van de zijdeur te nemen, liep ik nietsvermoedend naar binnen.

Het gekraak van glas onder mijn voeten deed me verbaasd opkijken. Alle vitrines waren kort en klein geslagen.

"Hè, wat is hier gebeurd?? Is er ingebroken?" vroeg ik, vrij onnozel, want wat zou er anders moeten zijn gebeurd, nietwaar?

"Ja, vannacht zijn ze langsgeweest," antwoordde de medewerker.

Ik keek naar de zijdeur. Die was met een koevoet totaal uit zijn voegen gerukt.

Ik keek naar een andere man. "Ach, u bent natuurlijk van het sporenonderzoek," vroeg ik. Hij knikte.

Hadden we toch zomaar onze eigenste CSI aflevering... De daders waren welgeteld 3 minuten bezig geweest. Een ravage.

 

De eigenaar kwam naar me toe. Hij fluisterde lief: "Als je een horloge wilt, mag je het de volgende keer wel gewoon vragen hoor."

Dit was zo'n leuke opdracht... De studio mocht namelijk voor haar een logo en huisstijl maken.

 

 

 

 

www.tuttemerull.nl

Ik moest mijn administratie bijwerken en ik had zojuist een nieuwe random reader opgehaald bij de bank.

Ik toetste mijn pincode in en het viel me op dat er 4 dikke puntjes rond toetsje 5 staan.

"Hoe handig voor onze blinde medemens," dacht ik nog. Want waar voor zit die braille er anders op?

Toen ik mijn inlogcode zag verschijnen krabde ik eens achter mijn oor.

Hoe zou onze blinde medemens die dan moeten lezen?

Wie het weet mag het zeggen. Ik weet het echt niet.

Goed. De uitspraak over Laura is gedaan. Jeugdzorg zal de komende twee maanden zich moeten buigen over het psychische welbevinden van de tiener.

 

Nu is Holland natuurlijk een land van de zeevaart. Met 'De scheepsjongens van Bonte Koe' nog op het netvlies leek me wel lollig om even de geschiedenis in te duiken van onze Hollandse zeevaarders.

Want wie kent niet Michiel de Ruyter? Precies. Die van "In een blauw geruite kiel, draaide hij aan't grote wiel"

Wist u dat onze Michiel al op 11-jarige leeftijd als hoogbootsmansjongen op een schip vertrok? Op een oorlogsschip nog wel. Hij werd op een latere reis door de Spanjaarden gevangengenomen, ontsnapte en liep met een paar kameraden terug naar Nederland.

Oeps. Hier zeuren ze al tijdens de 4-daagse.

Al op vijftienjarige leeftijd had hij zich opgewerkt tot schipper, de hoogste onderofficiersrang op een schip.

 

Dan hebben we nog Maarten Tromp. Op zijn negende ging Maarten naar zee als scheepsjongen op de Olifantstromp. Hij werd eervol ontslagen toen hij 12 jaar was. Op dat moment ging namelijk het twaalf jarig bestand in, een wapenstilstand in de 80-jarige oorlog.

 

Zomaar een greep. Wat ik nu wil weten is wat het dan precies inhoudt als Balkenende zegt dat we de "VOC-mentaliteit" weer terug moeten krijgen.

Hahaha. Gekheid hoor.

Als Laura mijn dochter was, hing ik nu permanent om haar enkel.

 

 

 

 

Ik kreeg een brief onder mijn neus gedrukt van de logopediste. "Wij komen op school uw kind screenen." Stond er. En of ik bijgeleverde vragenlijst wilde invullen, toestemming wilde geven door mijn handtekening te zetten en gaarne het geheel zo snel mogelijk weer in wilde leveren op school. In tweevoud. Want dat heb je zo als je tweelingmoeder bent.

Ik las. Ik keek. En gooide het nonchalant in de oud papierbak.

"Klaar," dacht ik.

Vanmorgen kwam de invaljuffrouw met gezwaai mij tegemoet. Ze had kopieën in haar hand. "Je hebt nog geen toestemming gegeven voor de screening," legde ze uit.

"Nee, dat klopt, mijn kinderen hoeven daar niet naar toe." Ik haalde mijn schouders er bij op.

Haar wenkbrauwen schoten omhoog. "Maar alle kinderen gaan daar heen, hoor."

"Ja, en? Als moeder weet ik heus wel of mijn kinderen ergens last van hebben en ze kletsen prima, dus ik vind het totaal overbodig."

Ze keek me verbaasd aan.

 Ik voelde dat ik wat meer moest zeggen om haar te overtuigen van mijn eigenwijsheid.

"Toen mijn oudste niet helemaal lekker ging praten zat ik meteen bij de logopediste hoor. Al voordat hij 4 was. Maar bij de tweeling is dat echt niet nodig."

Ze stond er wat bedremmeld bij. Ze wist niet goed wat ze er mee aan moest. Het was duidelijk dat ze dit nog nooit meegemaakt had.

"En daarbij, ik vind dit echt geldverspilling. Laten ze het geld voor de zorg eens gaan besteden op de plaatsen waar dat nodig is. Trouwens, als ze toestemming vragen heb ik het recht om nee te zeggen. Toch?"

"Ja, daar heb je gelijk in. Ik zal het op de formulieren zetten."

Ik lachte breed naar haar. "Ja, doe dat maar."

Een moeder die dit gesprek min of meer gevolgd had, stond nog op de gang en ik grinnikte naar haar.

"Ze zijn het niet gewend hè, als je niet als een kuddedier meedoet met de rest," zei ik tegen haar.

"Nou, je hebt eigenlijk wel gelijk," antwoordde ze. "Mijn zoon is wat hees, en meteen werden daar opmerkingen over gemaakt door de logopediste. Dat zou niet helemaal goed zijn. Ik antwoordde toen ook al dat het zou schelen als hij niet altijd zo zou schreeuwen. Ik denk dat heel veel moeders wel denken wat jij nu uitspreekt."

 

Nu heb ik het gewoon niet zo op de betuttelende gezondheidszorg. Ik kwam tijdens het opgroeien van mijn eerste kind niet meer op het consultatiebureau. Wat een toestanden om even te wegen en te meten en te constateren wat jij allang weet.

Ouderwetse plaatjes van fluitketels en vage mutsen/vlaggen. Ik weet zelf niet eens wat het voorstelt.
Wie heeft er nog een fluitketel. Natuurlijk weten mijn kinderen niet wat dat is.

Laat ze meteen een strijkijzer zien en ze worden afgevoerd naar het blindeninstituut.

'Kind ziet niks.'

Wilt u een gehoortest doen? Vraag dan aan de andere kant van de kamer heel zacht of ze een snoepje willen. Of een leuke variatie: pak stiekem een snoepje en ritsel het papiertje open. U kunt dan prima voor uzelf constateren of uw kind wat aan het gehoor mankeert.

De mevrouw op het bureau deed zo druk met haar handen dat mijn oudste zoon geïnteresseerd naar haar keek en totaal geen acht sloeg op de rare ping-pong geluiden. En het is de bedoeling dat je omkijkt hè.

Dus als je thuis een muziekje opzet, dan moet je wel kij-ken naar de luidspreker, anders ben je doof.

Mijn kinderen zijn niet zo lang. Dat krijg je met een vader uit het Middenoosten. Wat schiet ik ermee op als er geconstateerd wordt dat ze onder het gemiddelde scoren? Wat willen ze daar aan doen dan? Uberhaupt: moet daar wat aan gedaan worden?

Weet u nog? Toen de schoolarts je broekje naar beneden trok terwijl jij op de rug van je hand moest blazen?

Ik vond het nogal beschamend. En die nare gele bus de hele dag naast school. Met die akelige tandarts erin?

Met dat dikke zwarte snoer over het plein? Waar jongens op gingen staan, want, zo beweerden boze tongen: "Dan krijgt de boor storing en dat doet lekker zeer."

De hele dag voelde je je hart bonzen. Nu zijn we daar gelukkig vanaf.

Maar nu slepen ze je 4-jarige dreutel de klas uit voor een Cito-toets.

Ik vroeg nog geïnteresseerd: "En wat wordt het? Havo of Atheneum?" Ze wisten het niet.

 

Ik ben van mening dat je als moeder zelf wel door hebt als er iets met je kind is. Of de juf trekt je aan je mouw. Of oma heeft wijze raad. En als je een vermoeden hebt dat er iets niet klopt dan ren je naar de huisarts. Waar je toch al grof voor betaalt.

Niet dan? Nou dan.

 

 

 

 

 

 

Het knuffeltje van Mattia had een gaatje. In zijn kontje nog wel. Dus verloor hij allemaal kleine kraaltjes.

Ik, naaiheld van de eerste orde (not), kan zoiets op een gewèldige lange baan schuiven. Heb ik geen moeite mee. Echt onvoorstelbaar. Daar draai ik m'n hand niet voor om.

Maar ja. Het knuffeltje van Mattia.

Dilemma.

Vanmorgen was ik ineens veel te vroeg klaar. Ga je meemaken.

Meestal ren en vlieg ik op het allerlaatste moment nog als een dwaas rond.

Ik keek naar de klok. "Zou het erg raar staan, als ik mijn tweeling al om 8.05 uur naar binnen schuif?" Dat is wat ik me afvroeg.

Ik keek door de kamer.

Kon ik misschien een huishoudelijk klusje alvast de nek omdraaien.

"Nah, geen zin in."

Hee. Dacht ik. Het knuffeltje van Mattia. Laat ik die eens gaan maken, dan ben ik er van af.

Zo gedacht, zo gedaan. De tweeling keek geïnteresseerd toe.

"Nu steekt mama de naald in z'n kontje, maar knuffel is heel stoer, dus hij huilt niet," legde ik uit.

Mattia is dol op die gekke praat. En ik ben de beroerdste niet.

"Heb jij toevallig ook nog een gaatje in je kont?" vroeg ik hem. "Mama maakt hem zo."
Gegrinnik.

Toen het klusje geklaard was, moesten we echt weg.

"Ja maar," pruttelde Mattia. "Beertje moet nog wel weer in bed."

"Nou, weet je wat, leg hem maar op de trap, dan doe ik dat straks wel even."

En terwijl Mattia het knuffeltje op de trap zette, vroeg hij zich hardop af:

"Ik snap écht niet wat het beertje fout heeft gedaan."

 

 

 

 

 

 

Hier in Kampen is iedereen verdrietig. Ik denk er ook de hele dag aan. Het gezin met de vele kinderen, waar het lot zo genadeloos toesloeg.

Ik lees dat het een leuk en warm gezin is, zo zegt iedereen. Ze brachten leven in de brouwerij. En ik glimlach.

Veel kinderen is natuurlijk hartstikke druk en alhoewel het uit de mode is, is het natuurlijk ook beregezellig. Ik geef het een moeder te doen. Dan moet je wel wat aankunnen. Petje af.

 

Maar wat ik dan vreemd vind hè.... in werkelijk ieder berichtje lees ik: 'het streng christelijke gezin'.....

Vink zo'n rare uitdrukking hè. Net zoals 'zwaar gelovig'.

Want ik kan me zo voorstellen dat wanneer je serieus bent in je geloof, je het helemaal niet als streng of zwaar ervaart.

Maar gewoon serieus.

Wat je gelooft, is een levenstijl geworden.

Daardoor heb je een bepaalde levenstijl waar je je aan wilt houden, niet omdat het moet, maar omdat het zoveel prettiger leeft. Ik zie het altijd als een goed advies van God.

Zoals "Heb uw naaste lief als uzelf."

Ik bedoel: zelfs niet-gelovigen ervaren dat als prettig.

Ikzelf ben ook serieus in mijn geloof. Alleen laat ik me alle regels die mensen hebben ontworpen niet aanmeten.
Uiteindelijk draait het christendom maar om één ding. Hou je van Jezus en geloof je dat hij gestorven is voor je zonden? En dat geloof ik. En ik probeer dus te luisteren naar wat God tegen me zegt.

Ik zeg erbij: probeer. Want ik ben niet beter dan wie dan ook.

Dat is ook zo'n misvatting. Een christen is geen beter mens. Mijn niet-gelovige vrienden zijn soms veel verdraagzamer, vriendelijker, guller etc.

Maar daar draait het ook niet om. Je doet gewoon je best en de ene dag lukt het beter dan de andere.

 

Wat ik al zei. Ik laat me geen regels aanmeten die van mensen afkomen. Daardoor lijkt het soms alsof je niet serieus zou zijn. Hoe kortzichtig.

Een rok, een hoed, het helpt je niks.

Maar. Wat iemand meent te moeten/willen doen, doet hij -neem ik aan- uit liefde voor God. En dat mag.

 

Dit gezin zal dus enkele regels ingesteld hebben wat de wereld is opgevallen, en wat hun gekwalificeerd heeft als 'streng'.

Terwijl het geen onaangename invloed in het gezin heeft... men schrijft immers over een leuk en warm gezin. Geen koude, stijve zooi. Geen strenge nare mensen.

 

Dus lieve media, verander die schrijfstijl toch eens. Schrijf gewoon over 'het serieus gelovige gezin'.

Dan krijgen we tenminste het juiste beeld erbij.

Mijn Annabel werd belaagd door een onkruid die zich langs haar ranke stengels omhoog werkte. Tijd om met een knippertje heel voorzichtig de steeltjes van het onkruid te verwijderen.

Niemand, maar dan ook niemand, mag aan mijn Annabel komen. Wat een gotspe.

Ik knielde neer en was lekker bezig. Onderwijl veegde ik het onkruid weg van de plant. Ik keek naar de grond en zag een dikke kluit, ... ja wat was het... een soort mos, dacht ik.

Terwijl ik er met mijn hand tegenaan kwam bewoog het ineens.

Ik schoot omhoog en huppelde met het kippenvel in mijn nek hysterisch weg.

"Gatverdegatver," riep ik verbolgen uit.

"Markos!! Ben jij bang voor kikkers?"

Hij grinnikte.

"Hou op met grinniken en haal het creatuur weg," gruwelde ik. Ik kan namelijk niet tegen kikkers...

Hij pakte het teiltje en de kikker sprong erin. De andere kinderen keken geïnteresseerd in de teil.

"Breng maar weg," riep ik resoluut. "Zet hem maar ergens anders neer," commandeerde ik.

Er daar gingen mijn kinderen. De grootste voorop. In hun zwembroeken.

"Een straatje of 5 verderop," riep ik er nog achteraan.

Helemaal beduusd liet ik me op mijn tuinstoel zakken.

Een dichtgeknepen keel, een misselijk gevoel in mijn maag.

Ik voelde me echt niet lekker meer.

 

Ik hoorde het zooitje grinnikend en grappend weer terugkomen.

"Hij is weg!" riep mijn 11-jarige. "Ik heb hem er bij die boom weer uitgelaten," grapte hij. Hij knikte naar de boom die net aan de andere kant van de schutting staat.

"Ja, doe maar lollig," mokte ik.

"Ik moet zo om jou lachen hè," grinnikte hij. "Aan de ene kant ben je altijd een man, maar soms komt het vrouwelijk ineens naar boven."

M'n wenkbrauwen schoten omhoog. "Pardon?"

"Nou, je klust, je verft, je schuurt, je maakt alle potten open, je snoeit de heg, en dan ineens..." Hij giert het uit.

Mijn keel zit nog steeds dichtgeknepen.

"Roseetje?" vraagt mijn zoon.

 

 

 

 

....en zijn we gewoon weer aan het werk. Ik werk op freelance basis ook nog voor een ander grafisch bureau. De dingen die ik daar maak, plaats ik dus niet in het portfolio van de studio, maar zijn soms wel heel leuk. Zoals deze site. Totaal anders dan wat ik tot nu toe gemaakt heb, maar het was erg leuk om te doen....

 

Ik zit achter de computer en lees hier en daar wat. Onder en rondom mij is een huis gebouwd. Mijn werkblad van 2,5 meter breed biedt ruimschoots plaats voor een compleet huishouden.

Af en toe kriebelt het haar van mijn meisje langs mijn benen. Mijn benen steken namelijk pontificaal door hun huis.

Hele scenes worden gespeeld. Op de overloop is een winkel. Daar schaffen ze hun eerste levenbehoeften aan. Ik heb een kopje koffie. Een neppertje, welteverstaan.

Als er 'mama' wordt gezegd, weet ik dat ik niet hoef te reageren. Ik ben hier namelijk niet de mama.

Het is een vredig tafereel.

Maar dan. Hebben ze dorst. En willen ze graag drinken.

Of ze in hun huisje ranja mogen drinken. Ik kijk naar alle kussens en kleedjes die er liggen.

"Nee, lieverd, laten we dat maar niet doen. Maar ik pak het direct. Momentje nog."

Dan hoor ik hun overleg.

"Ga jij zo eerst met mama mee om wat te drinken, dan pas ik op onze babies."

"Ja, dat is goed. Dan mag jij straks."

 

 

 

 

 

Zo kopt de Telegraaf.

 

Ik grinnik bij het lezen van een reactie: "Dat had je kunnen nagaan he, nog ff en er komen nog wat andere virusjes bij, het lijkt Microsoft wel :-)"

Leuk hoor, met de kindjes in de tuin in het zwembadje. Ware het niet dat we werden belaagd door de limonadewesp. En zijn vrinden.

Ik sloeg me een weg door mijn druivenplant en zie daar. Een wespenvanger... uit een ver verleden, toen ik het gewoon erg leuk vond staan, zo'n glazen fles met een gat in de bodem.

Planten en stoer glas vind ik nou eenmaal een coole combinatie.

Ik blies de rommel eraf en deed er wat ranja in. Hing hem ietsje verder, daar waar wij niet waren, aan de muur.

Het werkte uitstekend. Al krabte ik me op mijn hoofd toen de wespen er aan de bovenkant weer vrolijk uit kwamen vliegen.

Hmmm. Zat er vroeger geen kurk bovenin?

Die was door de lengte van tijd al helemaal vergaan, dus ik propte een stukje keukenpapier in de hals van de fles.

Het wespenfeestje kon beginnen.

De kinderen riepen tegen iedere verdwaalde wesp: "Daaaaaar is jullie ranja!"

 

De middag verliep redelijk rustig en ik was ondertussen begonnen met het eten. De wespen was ik compleet vergeten. Totdat ik mijn afval naar de kliko bracht.... ik keek met een schuin oog naar de vanger. Yuk. De fles zat vol met krioelende wespen. Sommigen dood. Sommigen in paniek. Sommigen op het punt om hun dood tegemoet te treden.

Ik kon er niks aan doen. Ik had het gevoel dat ik naar mijn zelfgemaakte concentratiekampje stond te kijken.  

Hopla. Ik trok het dotje papier eruit. Wij zaten immers toch al binnen.

 

Even later keek ik weer. Hola. Nu leek het wel of er in Soes' tuin een nieuwe bar was geopend. De zoemerige klandizie vloog af en aan. Dat was nou ook niet weer de bedoeling. Wederom krabte ik op mijn zweterige hoofd.

"Sorry guys," zei ik en ik propte zowel boven- als onderin een stukje keukenrol.

De koek en sopietent van Soes is wegens te groot succes helaas weer gesloten.

En hoe kom ik nu van 75 wespenlijken af?

 

 

 

 

 

"Waar wil je die hebben," en mijn 5-jarige mannetje geeft een knikje richting de wasmand die vol zit met kleding die opgevouwen moet worden. "Moet die naar de kamer?"

Ik knik terug. En met een oerkreet tilt hij de mand de woonkamer in.

Even later loop ik ook de kamer in, richting MacBook die op de eettafel staat.

"Ga je daar zitten?" en hij knikt richting de eettafel.

Ik kijk hem verbaasd aan en ik knik nog es.

En weer tilt hij met al zijn kracht de overvolle mand op en kwakt hem naast me neer.

Mijn kleine grote stoere man.

Ik probeer het niet te doen. Mijn kinderen schoonmaken met m'n eigen spuug.

Ik kan me nog wel herinneren hoe ik dat vond. Bah-bah. Yuk.

Maar toen ik met de tweeling naar het winkelpleintje gewandeld was en ik ze daar op de terugweg een ijsje liet eten bij oom patat, moest ik wel. Het ijs zat opgedroogd rond de neus en op de wangen. Tsja.

Nood breekt wetten en heel stiekem likte ik langs het servet. Gatsie.

Ik suste mezelf: "Ze hebben het niet door..."

We sjokten weer terug naar huis.

Ze duwden allebei een buggy vooruit met daarin een pop. En toen Souzan heel onhandig de buggy op een stoeprand wilde manoeuvreren, viel de pop met een zwierige zwaai op de stoep.

Precies op haar neus.

"Oh-ooooh," riep ik. "Wat zielig voor de baby!!"

Souzan bekeek de pop, er zat wat viezigheid op de neus. En ja hoor. Ze stak haar wijsvinger in d'r mond en poetste zo haar popje weer schoon.

Moeders...?!

Moeders zijn yukkie.

 

 

 

 

Dat klussen niet zonder pijn gaat is me nu wel duidelijk. Eerst kreeg ik enorme spierpijn van de heg. Daarna pijnlijke voeten van de doorns waar ik ingestapt was. Vanmiddag zeilde ik van de trap en kwam onderweg mijn zoontje tegen... hmm, nee dat was niet leuk.

Toen kreeg ik stilletjes aan het gevoel dat iemand me duidelijk probeerde te maken dat ik ietwat meer moest relaxen.

Nu was daar vorige week een loungebed dat mij lieflijk riep. "Soehoes.. kijk eens hoe mooi ik ben."

Zo'n mooie houten. Met wielen. Met een zacht kussen. Zo'n stoere. Zo'n rechttoe-rechtaan geval. Aaaah.

"Jahaaa, weet je wel hoe duur je bent?" siste ik terug. En ik liet hem zonder pardon achter.

Vandaag riep ie me weer.

"Ik ben voor de helluft..."

 

Goed. Het was niet warm genoeg voor het zwembadje in de tuin. Dus trad plan B in werking: de auto wassen. Joehoeoeoe.

Gejuich alom.

Hoe maak je je als moeder populair. Koop bij de Action een leuke fles autoshampoo, gooi daarbij twee enorme sponsen in je karretje, betaal die 3 euro en je hebt plezier voor tenminste 2 uur.

Dat ik daarbij 2 doorns in mijn voeten kreeg (zei mijn moeder vroeger al niet dat je wat aan je voeten moest doen?) mocht de pret niet drukken.

 

Leukste opmerking van de dag kwam van dochter, die schijnbaar een gezicht ziet in de voorkant van de auto: "Bravoooo, de auto durft water in z'n ogen!"

 

... en dat ik toen aan een lusje trok en verbaasd toekeek hoe de zitting van de achterbank omhoog kwam en daarbij 'het mysterie van de verdwenen smarties' ontrafelde was ook wel een hoogtepunt....

Ik heb iGoogle als startpagina. Handig is dat... steeds zie ik de weersvoorspelling voor de komende dagen. Op maandag zie ik dat het woensdag een stralende dag wordt en ik plan dus mijn bezigheden. Op dinsdag staat er nog steeds dat het woensdag een stralende dag wordt.

Prima.

Maar dan is het woensdag. En zie ik dat ze heel handig alle plaatjes voor de komende 4 dagen gewoon opgeschoven hebben. Nu zal het vrijdag pas een regenloze dag worden. En staan er bij de woensdag regenwolken.

Dit constateer ik echt steeds vaker.

 

En dat noemen ze voorspellen?

In mijn woordenboek heet dat gokken.

 

Mensen, ik zal het u maar recht voor zijn raap zeggen. Er zijn zaken die een vrouw niet behoort te doen.

De heg snoeien is zo'n ding.

En het kwam allemaal zo... alle soesjes waren hier en daar ondergebracht en ik had de dag aan mezelf. Terwijl ik met mijn giecheltje in het zonnetje mijn kopje koffie zat te drinken, kwam het lumineuze idee in mij op om de heg, die overnacht ineens dubbel zo dik en dubbel zo hoog was geworden, te gaan snoeien.

En toen had er ingegrepen moeten worden.

Toen had er iemand moeten roepen: "Soes, doe dat niet! Laat dat, ik doe het wel!!"

Maar het bleef stil, dus rolde ik de elektrische snoeren uit en nam ik resoluut de kettingzaag de snoeimachine ter hand en holladiejee, daar ging ik.

Ik verbaasde me over de enorme herrie en het enorme gewicht van het geval, maar hee, a girl's gotta do what a girl's gotta do.

Zo'n buxushaag wordt niet kleiner door er naar te kijken.

 

Na 5 minuten liet ik het geval op de grond zakken. My goodness. Dit werd afzien.

Maar steeds na een pauze van 1 minuutje kneep ik weer verbeten in de knoppen.

Links moest ik iets inknijpen en rechts ook.

En wie had het stomme idee gehad om twintig meter buxus te planten? Ikke niet. Het zou verboden moeten worden.

Na 20 minuten snoeien besloot ik m'n tweede kopje koffie te pakken. Mijn armen trilden zo erg dat ik het kopje met twee handen moest vasthouden.

Dat ik nu typ mag een wonder genoemd worden. Ik ben bang dat het hier vanaf morgen wat stiller wordt.

 

Afijn, ik snoeide dat het een lieve lust was. Met lange halen ging ik van beneden naar boven en het werd nog recht ook.

Totdat ik het geweldige idee kreeg om vanaf het begin mijn weg naar achteren te zoeken. En dat had ik dus niet moeten doen.

Want toen.

Toen kwam ik mijn snoer tegen.

Ik mopperde dat het een lieve lust was, maar nam mijn verlies toen heldhaftig en ging, na de stoppen weer teruggeduwd en een ander snoertje aangesloten te hebben, verbeten door.

 

Ik liep met het zware geval de achtertuin in en daar kreeg ik weer een aanval van overmoedigheid.

Ik besloot even 'heel handig' mijn zelfgemaakte-groene-veranda-van-blauwe-regen een stukje in te korten. Totaal overmoedig door het behaalde resultaat, zullen we maar zeggen.

Door het gewicht wat ineens op mijn armen kwam, liet ik met een zwier de snoeimachine zakken. En dat werd de schommel noodlottig.

Ja.

Wat kan ik zeggen. Het spijt me.

En dan heb ik ook nog zo'n 30 meter coniveren....

Wat stond er ook alweer op dat wijze tegeltje bij mijn oma?

Of zoiets.

Laat ik dat maar doen dan.

 

 

 

 

"Oh, Markos, help me herinneren dat ik vitamine D koop," zei ik vanavond aan tafel tegen hem. "Ik vergeet het steeds."

"Oh, oké, .... waar koop je die dan, bij de hypotheker?"

google filmpje -klik-

"Hebben die ruzie, ofzo?", vraagt Souzan als ze achter in de auto zit.

Ik kijk door de voorruit naar waar zij kijkt, maar ik snap haar niet.

"Wat bedoel je nou?", vraag ik haar.

"Nou, die ene duwt het naar die andere, en die moet het dan opruimen, maar die duwt het dan gewoon weer terug."

Doe ermee wat je wilt....

 

youtube filmpje -klik-

U heeft het waarschijnlijk al gemerkt.... er worden op dit weblog, en op veel andere weblogs, enorme bergen spam verspreid. Ik heb in totaal al meer dan 500 berichten gekregen, op ieder log bijna 1. Om dit handmatig te moeten verwijderen is echt veel te veel werk.

Het pop-upje wat ik geplaatst heb, lijkt niet te helpen.

Punt.nl komt -naar mijn bescheiden mening- met vervelende oplossingen.... zoals dat alleen punters nog bij elkaar kunnen reageren. Flauwekul natuurlijk.

Ik heb er op deze manier geen zin meer in.

Dus totdat punt.nl met een afdoende middel komt hiertegen duikt Soes onder en zegt: Adios!

 

"Mam?" Souzan kijkt me lief aan. "Wil jij een foto van mij maken, samen met de pop?" Ergens heeft ze een haarband vandaan gevist. Uit de verkleedkist denk ik zo.

"Tuurlijk, meisje."

[klik-klak]

 

 

"Ach, wat leuk," verzucht ze.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een stokje!! Joehoe.

Ilse vraagt hoe we eruit zagen toen we klein waren.

De vraag is alleen: hoe klein bedoel je?

 

Dusss, voor de geinteresseerden:

 

En? Hoe zag u eruit?

 

 

 

 

 

 

 

 

Mocht u zich afvragen waarom het hier zo stil is... Soes knijpt er met haar kindjes een paar daagjes tussenuit.

En waar gaat de reis dan helemaal naartoe, wilt u weten.

Nou... wel helemaal naar Apeldoorn.

Ja.

Precies. Daar waar ze de koningin van haar sokken wilden rijden.

Kijk, zo zet je je plaats nog eens op de kaart.

Daar waar paleis het Loo is. En Soes zegt: Soesdijk, zout op.... Hallooo het Loo!

Dus.

Mocht u me nodig hebben... dan moet u dus even Apeldoorn bellen.

Je hebt soms een numer dat je zo terugslingert in een bepaalde tijd... dit nummer zorgt ervoor dat ik weer eventjes in Teheran ben.... in het drukke verkeer hadden we heel vaak deze cd opstaan.... kippevel....

Lieve mensen, burgers en buitenlui.

Soes heeft een poll geplaatst en wil heel graag uw mening horen.

 

Daar ergens rechts --->

Ietsje naar beneden boven scrollen.

Vult u hem even in?

Namens Soes en haar parlement, hartelijk dank.... :)

Ik ben altijd luchtig als het gaat om enge beessies of onweer.

Onweer, bliksem, ik vind het reuze indrukwekkend en meestal kijk ik uit het raam om dit enorme evenement te bewonderen.

Ja, zelfs 's nachts. De kinderen nemen deze houding van me over. Laatst met die enorme donder en bliksembui stond mijn tweeling met paraplu in de tuin te zingen en te lachen en in de plassen te stampen.

 

Wat betreft beestjes ben ik net zo. Als ze vol afschuw naar een spin wijzen, dan zeg ik: "Joh, da's Harry, die woont hier." Om vervolgens onverschillig weg te sloffen. Eten we buiten en vliegt er een bijtje, dan klets ik tegen haar. "Hoi Maja, ben je d'r ook weer?" Kijk, dat ik in volle paniek wegren voor een muis of een kikker, dat hoeven ze niet te weten.

Brengt ze alleen maar in verwarring, alsof het eng zou zijn. Toch?

 

Zat mijn meisje laatst op de wc. Ze is niet erg dol op spinnen. Maar ze doet haar best.

"Mamaaa!!" riep ze vanaf de bril. "Er zit een spi...., maaaam!

... Harry zit hier!!"

.... wij vandaag genoten van het mooie weer, lees ik bij Arutz Sheva (een site voor het nationale nieuws van Israël), dat een Israëlische onderzeeër afgelopen vrijdag toestemming heeft gekregen van Egypte om door het Suez kanaal te varen op weg naar Eilat in het zuiden van Israël.

Als je dan op een andere pagina verder leest dan lees je dat Israël min of meer groen licht heeft van Amerika om Iran aan te vallen.
"Maar," vraagt de interviewer. "We kunnen in dat geval Israël toch verbieden om door het luchtruim van Irak te vliegen?"

 

Ga je nu weer terug naar het eerste artikel, onderaan, dan lees je dat Saoedi Arabië (onofficieel) toestemming heeft gegeven aan Israël om door hun luchtruim te gaan wanneer ze de nucleaire faciliteiten van Iran willen aanvallen.... De Soedi's zijn namelijk nog veel bezorgder om de nucleaire ontwikkeling in Iran dan Israël zelf.
En terecht: als Iran een aanval uit zou voeren op Israël, dan zou Israël binnen enkele seconden van de kaart geveegd zijn, maar uiteraard zullen er ook mensen sterven in de buurlanden maar dat is iets wat Iran niet interesseert.

 

Twee aparte artikeltjes. Zijn ze aan elkaar te knopen?

Kom op nou...! Beter kijken!